LIFE IN ICELAND – 30 AUGUSTUS 2015 // LANDMANNALAUGAR

30 AUGUSTUS // LANDMANNALAUGAR

Zaterdagochtend. 5 uur. Rechtop zit ik in mijn bed. Meer van schrik dan van echt wakker zijn, maar dat doet er verder niet toe. Ik ben tenminste wakker. En daar ging het om. Van waar ik ben (mijn airBnB) is het namelijk zeker 40 minuten lopen naar de plek waar ik word opgehaald (de toeristen informatie in het centrum). Het is zaterdag, dus gaat de eerste bus pas om 7 uur. En laat ik er nu net om 7 uur moeten staan. Met twee bakken skyr, een appel, heel veel energierepen en koekjes in mijn rugzak en een drinkbare skyr in mijn hand loop ik naar het centrum van de stad. Ik geniet van de stad die nog ligt te slapen.

Ik maak kennis met mijn gids voor vandaag –ik ben zijn naam vergeten, echt heel erg slecht, sorry-, hij studeert ook aan de universiteit van IJsland. Hij wil graag zijn master in business administration halen, maar heeft ondertussen ook zijn eigen bedrijf én werkt voor trek.is, waarmee ik vandaag op pad ga.

Naast mijn groep van zo’n 10 man die een dagtocht naar Landmannalaugar doen zijn er ook nog een aantal die de volle Laugavergurinn gaan lopen. Vier dagen hiken vanaf Landmannalaugar naar Thorsmork. Ik had dit zo, zo, zo graag willen doen, maar durfde het niet aan met mijn voet.

We werden in een enorme bus/jeep gezet. Echt enorm. Eerst vond ik het stiekem wel een lachertje. Maar toen we eenmaal in het binnenland reden snapte ik het wel. Je moet daar over wegen rijden die … eigenlijk niet echt wegen genoemd kunnen worden. Overal liggen rotsblokken, stenen, enorme gaten in de ‘weg’. De enige reden dat het een weg genoemd kan worden, is omdat er meerdere auto’s voor zijn gegaan denk ik.

Het is absoluut verboden om van de ‘weg’ af te gaan. Moet je dus ook echt niet proberen want dan krijg je de IJslandse politie achter je aan. Niemand die er dus ook maar aan denkt om offroad te gaan rijden. Goed, na een rit van zo’n 2,5 uur over normale wegen kwam er een rit van zo’n 2 uur over binnenlandse wegen. Dat waren denk ik de twee langste uur van mijn leven. De wegen waren smal, zelfs als je over bergen heen reed en we moesten zo’n 4 keer een rivier doorrijden. Gewoon hup. Gassen en gaan. Niet bij nadenken. Ik vond het bizar, eng en heel erg tof tegelijk.

Toen we uiteindelijk bij de Landmannalaugar campeerplek aankwamen bleek het ontzettend rustig te zijn. Omdat ik met gids was kreeg ik een bandje om, waarmee ik van alle faciliteiten (douche, wc) gebruik mocht maken en vervolgens kregen we ook nog eens lunch. Aangezien er kaas was heb ik mezelf volgeduwd met kaas. Ik heb geloof ik drie boterhammen op met bij elkaar een halve kilo kaas. Ik dacht: dit is mijn kans. Dus ik greep hem ;’)

Na de lunch kregen we een kwartiertje om rond te lopen over het terrein en daarna gingen we de bergen in.

Het begon met een ontzettend steile klim over rotsblokken. Waar ik de preikestolen op sommige plekken al gevaarlijk vond…. Oef.. dat was niets vergeleken bij dit. We vervolgden ons pad door het lavaveld en kwamen toen uit bij de bergen die typisch zijn voor google-foto’s van landmannalaugar. Het was zo tof. De zon scheen. De kleuren van de bergen waren intens en hoewel ik er toch echt recht voor stond –en het zelfs kon aanraken- geloofde ik niet dat het echt was. Het was net een schilderij. Zo ontzettend bizar.

We vervolgden onze weg over een iets makkelijker pad, wel een stuk omhoog, maar het was goed te doen. Na zeker een uur hiken door lavavelden, tussen stoomkamers van de vulkanen door kwamen we aan bij de Brennisteilsalda. Van te voren zei de gids al: dit is een zware klim, als je denkt dat je het niet kan: NIET GAAN. Maar het zag er wel… uit alsof het te doen was, en dus ging ik –net als de rest van de groep- gewoon mee naar boven. Halverwege kwam er echter een puntje waar het pad zo steil werd… dat het bijna verticaal was. Daarnaast was er een stuk van het pad weggeslagen omdat er waarschijnlijk heel veel mensen waren uitgegleden en dus moest ik even blijven staan, op adem komen, tot tien tellen en mezelf erover heen praten. Dat lukte en ik overbrugde de maximaal 4 meter die het was (met klamme handen en een hart bonkend in mijn keel). De rest was prima te doen, het was steil, maar het was te doen en zolang je doorstapte gleed je niet weg.

Bovenop hadden we een korte stop, kregen we heel veel informatie over de omgeving en daarna gingen we weer naar beneden. Natuurlijk maakte ik een hele lading foto’s daar boven op die berg en tevreden liep ik naar beneden. Vooral naar achteren leunend, zodat ik niet ineens onder aan de berg zou liggen. Ik had het liefst willen filmen/fotograferen hoe steil het was, maar dat durfde ik dus niet: uit angst dat ik naar beneden zou rollen en mijn camera zou slopen. Maar geloof mij maar als ik zeg dat het echt ontzettend steil was. Ik ben niet snel bang (ik heb op het randje van de preikestolen gezeten), maar dit vond ik wel echt heel eng. Vooral toen we weer bij dat stukje aankwamen waar ik naar boven al een probleem had. Ik bleef weer even staan. Telde tot tien. En toen zakte mijn benen in elkaar en zat ik op het randje. Bevroren. Versteend. Ik durfde niet meer te bewegen, bang dat ik naar beneden zou glijden. Vallen. Wat dan ook. Ik durfde niet meer. De mensen achter me hadden –gelukkig- hetzelfde probleem en bleven ook als versteend staan. Gelukkig kwam daar mijn gids aangesneld en die hield me in een halve houtgreep vast om die vier meter te overbruggen. Eenmaal dat stuk voorbij stond ik te trillen als een rietje, maar ik was dolgelukkig dat het voorbij was. (Ahum, de rest van de route terug naar beneden was ook geen pretje). Vervolgens rende hij terug om de rest weer te gaan helpen en toen iedereen weer bij elkaar was kon de rest van de afdaling beginnen.

Waarschijnlijk kwam het omdat ik nu al bang was door dat ene kleine stukje, waardoor ik de rest ineens ook doodeng vond. En daarom bleef ik achter de gids lopen en zette ik mijn voeten precies neer waar hij ze ook neerzette. Dat hielp wel iets, tot ik verdomme weer door mijn enkel ging en onderuit ging. Jezus wat deed dat pijn zeg. Niet normaal. Nadat ik even twee minuten was bijgekomen van de schrik en de pijn ging het weer en konden we verder. De pijn was inmiddels helemaal weggetrokken, maar de angst om nog een keer mezelf pijn te doen was weer helemaal terug en dus keek ik niet meer om me heen, maar alleen naar de voetstappen van mijn gids. Gelukkig stopten we af en toe wel. Een aantal stukken waar ontzettend veel (naar rotte eieren stinkend) stoom uit de grond kwam, plekjes waar de grond geluid maakte, watervallen die je alleen kon zien als je op de klif ging staan (ja, durfde ik dus even niet meer), nog meer watervallen, bergen in regenboogkleuren. De omgeving was bizar mooi, maar omdat ik dus zo bang was ineens (kan je acute hoogtevrees hebben? Of misschien was het meer angst om te vallen? Ik weet het niet..) heb ik tijdens het lopen niet om me heen durven kijken.

Het laatste stuk was gelukkig goed te doen, het was gewoon een aflopend pad, beetje zoals in de duinen. Langs een rivier, langs blauwe bergen (waar we ook nog even snel op gingen) en langs grijze bergen, langs gletsjers, langs sneeuw en toen uiteindelijk weer de bergen waar Landmannalaugar om bekend staat. Het was zo mooi, zo prachtig.

Na de hike van zeker 3,5/4 uur kwamen we weer aan bij de camping en mochten we de natural hottubs in duiken. Ik had mijn zwemkleding natuurlijk mee, maar ik besloot niet te gaan. Het was een prachtige dag geweest en natuurlijk was het lekker om even de hottubs in te gaan na zo’n lange hike, maar ik wilde even een momentje rust. Even geen geluiden om me heen en dus ging ik tussen de IJslandse paarden zitten, waar geen enkel ander mens te bekennen was. Ik ordende mijn gedachten en genoot even van de rust. Want nergens ter wereld kun je meer rust vinden dan in IJsland.

Na anderhalf uur verzamelden we weer en werden we teruggereden naar Reykjavik, eerst weer over de enge binnenlandse wegen (terwijl ik dus ontzettend nodig moest plassen, niet normaal) en vervolgens over de hoofdweg terug naar Reykjavik waar we om 10 uur weer aankwamen. Daar pakte ik de bus terug naar mijn airBnB en dook ik na een lange, warme douche meteen mijn bed in.

Het is goed dat ik af en toe mijn eigen grenzen leer kennen. Er zijn weinig momenten in mijn leven geweest dat ik echt bang was, zo bang dat ik niet meer kon bewegen. Nu dus wel. Weet ik dat ook weer. Toch ben ik echt heel blij dat ik deze tour gedaan heb en wat zou ik graag de 4 dagen de laugavegurinn willen lopen zeg, maar dan zonder alle bergen graag. En sowieso met een gids, want ik denk dat ik mezelf nog wel vaker zou tegenkomen daar.

In ieder geval was deze dag –ondanks mijn spontane angst- echt ontzettend geslaagd. Ik ben zo blij dat ik dit gezien heb. Ontzettend vermoeiend, maar het ontzettend waard. Landmannalaugar, je bent prachtig.

Hier vind je de bijbehorende foto’s: deel 1, deel 2. En hier de bijbehorende vlog.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *