LIFE IN ICELAND – 25 JANUARI 2016 // GOLDEN CIRCLE

25/1 Golden Circle

Echte verhalen zijn al een tijdje niet meer online gekomen, maar hoe toevallig is het dat het laatste verhaal ook over de Golden Circle ging? Ach ja, op naar het verhaal van vandaag.

Eigenlijk wilde ik gister al deze tour gaan doen, gewoon, heel simpel: de afternoon golden circle tour. Ik had namelijk niet zo’n zin om de hele dag weg te zijn en dan overal onnodige stops te maken (zoals bijvoorbeeld bij een paardenshow?). Deze zijn tenminste straight to the point. Thingvellir, Gullfoss, Geysir. En dat vind ik fijn. Je hebt alleen bij Thingvellir altijd wel een stuk minder tijd, wat wel jammer is, maar goed, daarmee sla ik wel weer die stomme paardenshows over.

Om twaalf uur stapte ik dus op de bus met een hele leuke tourgids. Voor de mensen die zich nu af vragen: waarom ga je steeds met de bus? Het antwoord is simpel: dat is goedkoper dan elke keer een auto huren voor mezelf.

Anderhalf uur later stond ik in Thingvellir, nadat we midden in een whiteout terecht gekomen waren en godsamme dat is eigenlijk eng. Alles was ineens wit, terwijl het vijf minuten daarvoor nog groen was. Door de mist én de enorme sneeuwval ineens leek het wel alsof ik in de hemel beland was? In ieder geval.. zo zie ik dat dan voor me. Het was echt heel raar. En eng. De weg was onzichtbaar geworden, de paaltjes naast de weg ook, de bergen.. alles. Alles was wit.

Met twintig minuten in Thingvellir nam ik me voor om maar niet naar de Oxararfoss te klimmen, hoewel ik die graag weer had gezien. Iets te ver weg 😉 Ik bleef een beetje boven bij het service center hangen, genietend van het uitzicht en het zonnetje wat achter de wolken scheen, want ja: de sneeuw was ineens weer verdwenen. Daarna trok ik nog een sprintje naar beneden om vervolgens weer tussen Europa en Amerika door te lopen 😉

Terug in de bus begon het wéér te sneeuwen. En niet zo’n beetje ook. Gelukkig was de omgeving hier iets groener, dus was het niet een complete whiteout (heet dat ook zo in het Nederlands?). Vijf minuten later was de storm weer voorbij en reden we weer door een groen landschap. Vervolgens begon het weer te sneeuwen en zo ging dat eigenlijk de hele tijd. Bi-zar.

Een uurtje later stond ik tussen de stoom van de geisers en liep ik richting Strokkur. Die spoot omhoog en precies op dat moment veranderde de wind van richting. Juist. Precies naar waar ik stond. In een reflex draaide ik me met mijn rug naar Strokkur en gleed ik opzij (over het ijs), vlak daarvoor had ik namelijk nog een nieuwsbericht zitten lezen over iemand die serieuze brandwonden had overgehouden aan de geisers. Ik weet niet of dat door Strokkur kwam, of dat diegene gewoon zo dom was om over de afzettingen heen te stappen, maar goed. Een gewaarschuwd mens telt voor twee en ik had geen zin in brandwonden, eerlijk gezegd.

Ik gleed dus opzij over het ijs, maar kreeg nog wel aardig wat water over me heen. Nu voelde het niet aan als kokend water (het meeste landde op mijn rug, dus op mijn jas), maar eerder als goed warm. Zoiets als waaronder ik douche.. zo’n 40 graden? Maar het was dan ook erg koud buiten, dus misschien leek dat ook wel alleen maar zo.

In ieder geval heb ik het overleefd. Ik besloot weg te gaan bij Strokkur, vanwege de extreme drukte en liep richting Blesi en vervolgens de berg op. Door de modder. Sneeuw. Plassen. Ik weet niet wat het was, maar mijn hele schoenen waren roodbruin en vervolgens wit van de sneeuw. Eenmaal halverwege de berg bleek dat er niets was, dus besloot ik een fotosessie te houden.

Terug naar beneden ging iets glibberiger door de modder en aangezien het nogal een steile berg was die ik op was geklommen ging ik een paar keer bijna onderuit. Ik stopte nog even bij Geysir, liep terug naar Strokkur en vervolgens terug naar de bus. Ik zag bij Strokkur de zwarte lucht al weer aankomen, maar ik haalde het net niet om droog over te komen. Ineens begon het keihard te hagelen en sneeuwen, zo hard dat het IN mijn jas terecht kwam?!

Daarna gingen we door naar Gullfoss en weer had ik de pech met het bewolkte luchtje. Nooit schijnt de zon als ik daar ben en ik wil ‘m zo graag eens zien met een regenboog… Na een wandeling over het pad bovenlangs, liep ik weer terug naar de bus. Ik heb niet zo veel meer over Gullfoss te vertellen eigenlijk. Oh: ik testte iets nieuws met mijn camera en het werkte. Alleen lag er iets te veel ijs waardoor het nu lijkt alsof mijn foto heel erg bewogen en overbelicht is. Ach ja. Ik ga het in ieder geval bij meer watervallen proberen nu.

Vervolgens was het om vijf uur tijd om terug naar Reykjavik te rijden, langs Hveragerdi, over de VRESELIJKE bergweg waar ik echt IEDERE keer als ik rij mijn dood voor mijn ogen zie. Echt waar jongens, ik heb mezelf al minstens 20 keer te pletter zien vallen van die berg af. Wat een rotweg.

Uiteindelijk werd ik om 7 uur bij mijn kamer gedropt, na nog een gezellig gesprek met de gids en toen had ik eigenlijk geen zin meer om eten te maken dus besloot ik voor een stokbrood (die lag nog in mijn vriezer) met kaas te gaan. Ik heb nog nooit zo lekker gegeten.

Comments

  1. says

    Ik vroeg me inderdaad al af of je met een tour ging. Het lijkt me ideaal als je toch alleen daar bent. Maar ik vraag me wel af via welke organisatie je boekt en hoeveel je er voor kwijt bent dan..

    & het lijkt me inderdaad best gevaarlijk, ik denk dat je wel echt brandwonden zou kunnen krijgen, vooral als het mooi weer is en de wind niet zo koelt.. Dus goede instincten om weg te draaien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *