LIFE IN ICELAND – 21 FEBRUARI 2016 // MAMA EN DE GOLDEN CIRCLE

Dag 3

We zetten geen wekker, maar stiekem toch ook wel. Uiteindelijk worden we ver voor de gezette wekker wakker. We dachten dat we moe zouden zijn van de vorige twee dagen, maar dat viel toch mee. We staan op en kijken op internet naar het weer en besluiten vervolgens dat we met de Golden Circle tour mee gaan. Na heel langzaam gegeten, gedoucht en aangekleed te hebben lopen we langzaam naar het busstation.

Daar kopen we twee kaartjes voor de Golden Circle ‘afternoon’ die om 10:30 begint (lekkere afternoon he?! Vond ik ook). De korte versie dus, maar dat maakt niet uit, want nu stoppen we tenminste niet bij de tomatenkassen.

Gister werden we gewaarschuwd voor de storm die zou komen, terwijl er op internet (ik kijk altijd op vedur.is) niets over te vinden was, ja.. er zou wat wind staan, maar ‘wat wind’ is wat anders dan 25 of meer meter per seconde en dus dacht ik dat het wel mee zou vallen.

We rijden vanuit Reykjavik via Hellisheidi (mijn minst favoriete stuk weg in heel IJsland) door Hveragerdi en vervolgens slaan we links af het ‘binnenland’ in. Richting Gullfoss en Geysir. Ik vond het al raar, maar dacht dat we de route misschien gewoon andersom zouden doen.

Na ongeveer anderhalf uur komen we aan bij het geothermische gebied met o.a. Geysir en Strokkur. Op dat moment was nog niet in het nieuws dat de dag ervoor Geysir was uitgebarsten, maar goed. Als ik dat toch eens had geweten.. Met 1 dag misgelopen! We stappen de bus uit en lopen het gebied in. Het pad is bijna onbegaanbaar, zo glad is het. Sterker nog: je kunt het beter een ijsbaan noemen. Met een stel schaatsen was ik verder gekomen dan met mijn schoenen. We lopen dus voor een deel naast het pad, omdat het hier nog enigszins ‘loopbaar’ was.

Bij Strokkur aangekomen zien we eigenlijk pas hoe hard de wind is. De wind staat precies onze kant op en als ie net uitbarst als wij daar lopen…. Dat leek me dus niet zo’n goed plan en we kijken of we vanaf de andere kant dichterbij kunnen komen, maar ook dat is een grote ijsbaan: mensen gaan onderuit, gaan zittend over het ijs of denken dat het ze lukt en glijden uiteindelijk alsnog weg.

Niet veel later barst Strokkur uit en kunnen we verder lopen. In plaats van dat ie omhoog spoot, spoot ie nu meer naar de zijkant. Zoals ik al zei: er stond een beetje veel wind.

We proberen dichterbij te komen vanaf de andere kant, maar het is spekglad en ik heb geen zin in gebroken botten, dus we blijven op een afstandje staan, kijken naar hoe ie nog een keer uitbarst. En vlak daarna nog een keer. De wind blaast het allemaal naar het pad in plaats van omhoog.

We lopen verder en willen eigenlijk naar Geysir, maar zien daar al een stuk of vijf mensen op handen en voeten weg proberen te komen, dus die besluiten we van een afstand te bekijken en vervolgens lopen we heel voorzichtig door naar Blesi, de stomende, helderblauwe hotspring. Daar aangekomen kunnen we normaal lopen: het pad is van hout en niet bevroren! Even twijfelen we of we nog verder naar boven lopen, naar Konunghver, maar we doen het niet en lopen heel langzaam terug naar het cafe en de parkeerplaats.

Daar eten we eerst wat en vervolgens kijken we in de winkel of ‘mijn jas’ er hangt. Helaas hangt ie er niet, maar ik wist dat ie bij Gullfoss wel zou hangen. Niet veel later stappen we weer in de bus, richting Gullfoss.

Vijf minuten later staan we daar op de parkeerplaats, we lopen ook hier langs het bevroren pad en besluiten de trap af te gaan, eenmaal beneden valt het meteen op: er staat geen wind. En de zon schijnt. Waar je normaal bijna wegwaait bij Gullfoss, stonden we nu een soort van beschut tegen de wind. In de zon. ZON! Dat betekent regenboog en ja hoor: voor het eerst tijdens al mijn Golden Circle rondjes staat er een regenboog boven de waterval. Duizend foto’s verder lopen we de trap weer op en gaan we richting het winkeltje. Ik wil mijn jas laten zien aan mijn mama.

Mijn jas is natuurlijk niet echt mijn jas, maar ik ben in december verliefd geworden op een jas van Cintamani: prachtig blauw en heerlijk warm. Perfect voor IJsland en perfect voor mij. Het enige jammere vind ik de bontkraag maar die kan eraf. En ohja: de prijs. Die vind ik ook jammer. Hij is 650 euro, maar met de korting bij Geysir en de BTW die je terugkrijgt komt ie uiteindelijk op 500 euro. Nog steeds héél veel geld, maar ik wil ‘m heel graag en hij is prachtig en… nou ja. Ooit koop ik hem. Misschien komt ie binnenkort in de uitverkoop?

Goed, de jas dus. We lopen naar binnen en ik trek bijna een sprintje naar de jas. Mijn mama vind ‘m ook mooi en zegt dat ik ‘m moet kopen. Maar ik ben nog niet helemaal om (inmiddels wel. Ik moet de jas hebben.) en dus lopen we verder. Er staan nog wat kerstspullen en we kijken even naar de rest van het kerststalletje wat ik aan mijn mama heb gegeven voor kerst. Daarna halen we koffie en gaan we terug naar de bus.

Eenmaal in de bus zegt de gids dat ze slecht nieuws heeft: de weg naar Thingvellir is afgesloten. Ja. Dus. Ze wilde proberen om nog bij een paardenboerderij te stoppen als een goedmakertje, maar dat ging helaas niet lukken met zo’n grote bus. Reden dat de weg is afgesloten? De hoeveelheid wind en sneeuw die er gevallen is op die weg zorgen dat ie niet meer begaanbaar is.

We rijden dezelfde weg terug en stoppen uiteindelijk nog in Hveragerdi bij het earthquake centre. Hier kun je voelen hoe zo’n 6.4 op schaal van richter aardbeving dus voelt. Wij lopen over de scheur in de aarde en daarna door naar de supermarkt die ernaast zit. We kopen wat eten en lopen nog een rondje om vervolgens terug de bus in te gaan. Helaas zaten we aan de verkeerde kant van de bus en zouden we dus die heerlijke afgrond in kunnen kijken als we de berg weer op reden en dus zat mijn mama de rest van de weg naast het raam. Ik hoef dat dus echt niet te zien. Vreselijke weg… vooral toen we omhoog reden met een wind van 28 meter per seconde (!!!!) over een bevroren en besneeuwde weg (!!!!!!) en er een auto ondersteboven in de verkeerde richting naast de weg lag (!!!!!!!!!!). Ik zie dus altijd op die weg mijn dood al helemaal voor me en een van de scenario’s is zo’n auto ondersteboven naast de weg/in de afgrond. Heerlijk om dat dan even in het echt te kunnen zien.

We rijden terug naar Reykjavik, door een enorme sneeuwstorm waarbij de chauffeur nog geen 5 meter voor zich kan zien, windstoten van… nou ik wil niet eens weten hoe hard ze waren en uiteindelijk komen we terug in de stad. Heelhuids. Gelukkig

We worden afgezet op het busstation en pakken de bus terug naar mijn kamer. Daar bak ik falafel voor ons terwijl mijn mama haar spullen alvast een beetje inpakt. We wilden eigenlijk nog naar Harpa, maar hebben geen zin meer om wat te doen. Het waait. Het is koud. We zijn moe. Om negen uur liggen we in bed en wonder boven wonder val ik zowaar in slaap.

Om drie uur gaat de wekker weer en loop ik samen met mijn mama naar het busstation, daar zet ik haar op de bus en wacht tot die wegrijdt naar het vliegveld en dan loop ik langzaam weer terug naar mijn kamer. Inmiddels was ik klaarwakker dus ik heb eerst opgeruimd en dekbedden in de was gegooid, om vervolgens nog een paar uur verder te slapen.

Hier vind je de bijbehorende foto’s: deel 1, deel 2.

Comments

  1. Joke says

    Goedemorgen geweldig jo wat een verhaal geniet er van wat is dat mooi en heb je je jas al ?? Fijne dag ik kijk uit naar de volgende

  2. says

    Spamnend om toch nog een beetje onverwacht in zo’n sneeuwstorm terecht te komen. Ik weet denk ik ook wel een beetje hoe dat voelt om dan zo’n omgekeerde auto langs de weg te zien liggen. Ik heb jaren geleden eens een tocht gemaakt in 4wheel drive terreinwagens dwars door de Himalaya vanuit Tibet +5000 meter naar Nepal +500 meter. En dat door een smal rivierdal via kronkelende wegen langs afgronden omlaag. En dat 16 uur lang .Best wel spannend kan ik je zeggen, vooral als er over die weg dan ook nog vele kuddes schapen en geiten naar beneden moeten trekken waar je met de auto of soms te voet weer langs moet rijden op die smalle weg…. Toen heb ik me tijdens en ook na due rit wel eens voorgesteld dat ik op m’n kop ergens beneden naast de weg zou belanden… maar eerlijk is eerlijk het was ook supermooi en had het biet willen missen… Hoe vaak gaat Geysir eigenlijk af? Of is dat onregelmatig? Heb gehoord dat je vaak de klok gelijk kunt zetten op de geisers:-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *