LIFE IN ICELAND – 09 NOVEMBER 2015 // PAARDRIJDEN DOOR LAVAVELDEN

HORSE

Schreef ik zondag nog dat ik eerst maar eens op een rijtje moest krijgen wat ik allemaal wel niet wilde doen hier in IJsland, zat ik maandag ineens op een paard. Zo gaan die dingen nu eenmaal in mijn leven. Ik kwam uit bed toen het nog donker was, werd opgehaald toen het nog donker was en toen ineens was het licht en zat ik op een paard.

Oke, natuurlijk ging het niet helemaal zo, maar ik werd dus in het donker opgehaald en tijdens het autoritje naar de paardenboerderij (heet zoiets zo? Nee. Dat heet manege Linda. Oeps..) was het ineens licht geworden. Een roze zonsopgang met een kraakheldere lucht. Daar hou ik van. Gelukkig was het weerbericht voor maandag voor het eerst in een week ook weer goed: de zon zou gaan schijnen en de regen zou wegblijven.

Om 10 uur stond ik op de manege, moest ik even een formuliertje tekenen dat als ik mijn benen zou breken het mijn eigen schuld zou zijn (nee grapje, dat is niet waar, ik moest een formulier tekenen waarop stond dat ik verantwoordelijkheid zou nemen voor het op hol laten slaan van een paard, mocht dat gebeuren) en daarna keek ik een korte video die vertelde dat IJslandse paarden heel uniek zijn. Ze kunnen namelijk een bepaalde beweging/galop (hoe noem je zoiets? Ik heb echt geen verstand van paarden) doen die andere paarden niet kunnen. Daarbij werd ook nog even heel duidelijk gemaakt dat je absoluut niet je eigen ongewassen, niet-gedesinfecteerde paardrijkleding aan mocht, want IJslandse paarden worden niet gevaccineerd. Wist ik meteen ook de reden waarom die beesten niet terug IJsland in mogen als ze eenmaal naar een ander land zijn vervoerd.

Daarna werden eerst de ervaren paardrijders een paard gegeven en uiteindelijk kreeg ik er met mijn 0 uur ervaring ook eentje. Ik had een heel lief paard. Leek een beetje depressief te zijn, want mevrouw had niet zo’n zin om te bewegen, maar na een paar lieve woordjes en een paar keer aaien liep ze met me mee. Ik werd op het paard geholpen (of ja, ik klom er zelf op, nadat ik het paard eerst had geaaid, want ik wilde wel dat ze mij ook zou vertrouwen) en zat meteen stokstijf stil. Ik vond het eng.

Goed, na vijf minuten als bevroren op dat beest zitten, besloot ik het paard maar gewoon te vertrouwen. Bij elke beweging was ik nog bang dat ik eraf zou vallen, maar dat probeerde ik maar te vergeten. Het eerste half uur paardrijden was dan ook echt niet het meest comfortabele half uur.

Na een half uur begon ik een beetje los te komen en gingen we ook af en toe wat sneller. Nou. Ik kan je vertellen. Ik plaste bijna in mijn broek van angst. Maar gelukkig merkte mijn paard dat en ging ze lekker op slakkentempo verder. Waar ik eerst vooraan de groep begon, eindigde ik ergens achteraan. Ach ja. Na een uur was ik weer wat meer op mijn gemak, maar ik kan je wel vertellen dat ik het nog steeds eng vond. Ik bedoel: zo’n bakbeest en je zit niet vast en je kan er zo vanaf vallen en WAT ALS IK VAL? Breek ik dan mijn arm? Of benen? Of mijn hoofd? En dan bloed ik dalijk en dan val ik flauw want ik kan niet tegen bloed en en en en en en…

Goed, heerlijk weer dus en op een paard dat mij perfect aanvoelde en na een uur begon ik dan toch ook te genieten van het uitzicht. Van het landschap om me heen, want jeetje wat was dat prachtig.

Het is eigenlijk nog herfst, maar hier is het gewoon al winter hoor. Overal besneeuwde en bevroren plantjes en mos over de lavavelden waar we doorheen reden, dan af en toe wat bruingouden bosjes en hier en daar een verloren groene dennenboom.

Die lavavelden is natuurlijk al een dingetje op zich, maar als je dan dat normaal groen-grijze mos zo bevroren ziet, met goudgekleurde bosjes van de zon en overal verdwaalde dennenbomen, de meren en plasjes water ertussen met een laagje ijs en in de verste verte geen mens en huis te bekennen. Geen auto’s. Niets. Alleen maar de paarden, de natuur en jij. Soms kan ik er echt niet over uit hoe mooi IJsland is.

Na twee en een half uur paardrijden vond ik het nog steeds eng, maar ik was wel wat meer op mijn gemak en genoot ondertussen van het landschap waar we doorheen reden. Toen we weer aankwamen bij de manege klom ik van mijn paard af, knuffelde er nog even mee, haalde het zadel eraf en bracht dat naar binnen. Daarna rende ik als een gek weer naar buiten om met de paarden te knuffelen en vooral heel veel foto’s te maken van die prachtige beesten.

Vervolgens werd ik –met mijn bevroren voorhoofd- weer in een busje gezet en terug naar Reykjavik gebracht. Een paardrijdiploma (ja, écht) en prachtige ervaring verder. Ik gooide mijn kleding in de was, het rook namelijk naar paarden en ik had het er een beetje benauwd van, nam een puf en trok daarna mijn warmste kleding aan. Ik bakte pannenkoeken en genoot de rest van de dag nog na van dit mooie avontuur.

Hier vind je de bijbehorende foto’s: deel 1. En hier de bijbehorende vlog.

Comments

  1. says

    Aaawh nu ben ik zo jaloers (dat ben ik al elke keer als ik je blog bezoek, maar nu helemaal!) ik had ook heel graag willen paardrijden toen ik op IJsland was, maar helaas was ik precies ziek op de dag dat we dat gepland hadden 🙁

  2. says

    Lijkt me heerlijk om zo de hele dag buiten te zijn … maar ben ook bang van paardrijden ? niet van paarden. Alleen van paardrijden … als ik dat zelf doe ?? Maar lijkt me wel gaaf als ik dat niet was ?… dus. ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *