LIFE IN ICELAND – 03 FEBRUARI 2016 // HUSKYSLEDETOCHT

03/02 Huskysledetocht

Op menig bucketlist staat een huskysledetocht toch zeer zeker vrij bovenaan, na het noorderlicht zien dan. Zo ook op die van mij. In Noorwegen had ik de pech dat er nog geen sneeuw lag vorig jaar en mijn eerste keer IJsland was ook geen succes: we kwamen er toen al achter dat een sledetocht in IJsland niet echt ‘gewoon’ is.

Er is welgeteld een maatschappij in heel IJsland waar je dit kunt doen: dogsledding.is. Maar dogsledding.is is duur. En vaak volgeboekt. En vooral duur. Dat ‘dure’ is dan ook de reden waarom het heel erg lang duurde voordat ik de knoop doorhakte en besloot het gewoon te gaan doen.

Toen ik eenmaal geboekt had leek het wel alsof er een last van mijn schouders viel. Ja, ik wilde het toch wel heel erg graag. En dat het zo duur was? Ach, jammer dan. Als je iets heel graag wil doen, dan moet je gewoon zorgen dat je het ook kan doen.

Dus ik boekte en op 3 februari was ik de hele dag zenuwachtig. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten en ja, ik was gewoon zenuwachtig. Ik kleedde me heel erg warm aan, laagjes, laagjes, laagjes, ondanks de weersvoorspellingen die redelijk goed waren. Ik droeg om precies te zijn dit:
– een thermoshirt met lange mouwen
– een gewoon shirt met lange mouwen
– een fleece trui met ‘handen’
– een thermopanty
– nog een thermopanty
– een spijkerbroek
– een paar thermosokken
– wollen sokken
– bergschoenen
– een hele dikke wollen sjaal
– een muts
– twee paar wollen handschoenen
– een snowboardjas

Vervolgens werd ik dus opgehaald en reden we eerst naar een benzinestation, omdat er op locatie geen toiletten zouden zijn. Nu ben ik iemand die nooit zo vaak naar de wc gaat, maar ik besloot voor de zekerheid gewoon maar wel te gaan.

Een minuut of 15 later stapten we weer in de bus en reden we richting thingvellir. Het skigebied waar de sledetocht zou plaatsvinden bevond zich namelijk daar vlakbij.

Ondanks het heerlijke zonnetje tijdens het begin van de rit in de bus begon het ineens heel erg hard te sneeuwen en te waaien, zo hard dat de chauffeur nog heel even twijfelde of het wel door kon gaan: er was een complete whiteout gaande, de gele reflecterende paaltjes aan de zijkant van de weg waren amper meer zichtbaar. Gelukkig werd het na een minuut of 10 iets minder heftig toen de wind een beetje ging liggen.
Vierhonderd woorden verder en nog geen woord over de honden geschreven, zal ik dan nu maar…?

We kwamen aan bij het ‘kamp’ en hoorden de honden al tekeergaan, zodra ze een bus/auto aan horen komen beginnen ze te blaffen en dit houdt pas op als ze mogen gaan rennen, geweldig!

Na een korte uitleg over wat precies de bedoeling was (je krijgt een ski-bril, warmtepak en gaat op de slee zitten), kregen we dan ook het warmtepak, de ski-bril en konden we op de slee gaan zitten. Ik mocht vooraan omdat ik de kleinste was, WAT FIJN om KLEIN te zijn!

Ik ging zitten en de honden gingen steeds meer tekeer, na vijf minuten werd er afgeteld en weg waren we.

Een stuk voor ons uit ging een snowmobile, om een spoor te maken wat de honden konden volgen (zodat we uiteindelijk weer bij het ‘kamp’ uit zouden komen, logisch en slim dus), die ging echter zo ver voor ons uit dat ie totaal niet meer te zien was door de enorme sneeuwval en wind, sterker nog: ik kon de voorste hond op sommige momenten amper zien.

Over de omgeving kan ik dus ook niet zo veel zeggen, maar die schijnt prachtig te zijn als het weer beter is, dus dat geloof ik dan maar.

In eerste instantie zat ik dus voorop, maar na een korte pauze waarin we de honden mochten belonen (HONDJES KNUFFELEN DUS!!!!) besloot ik naast de musher te gaan staan en dat was zooooo gaaf. Hij vertelde vol liefde over iedere hond, terwijl hij ze ondertussen beloonde voor hun werk. En ondertussen leerde hij me ook nog eens de kneepjes van het vak. Na nog een korte pauze wisselden we weer, mocht ik weer gaan zitten en mocht de laatste persoon achterop staan.

Een uur verder kwam langzaamaan het kamp weer in zicht, werden de honden losgemaakt van de slee en naar hun plaats gebracht en toen was het tijd voor een HELEBOEL HONDENKNUFFELS. Wat een ontzettend lieve beesten, wat een liefde. Zo veel liefde. Godsamme ik weet niet eens hoe ik het uit moet leggen, maar ik probeer het toch: de liefde van mijn eigen twee allerliefste honden kan natuurlijk niemand tegenop, maar doe dat nog even keer 41(!!!!!!!!!!!!!) en je hebt wel zo’n beetje het tafereel voor je. Iedere hond wilde al je aandacht opslokken, wilde je niet laten gaan. Zachtjes beten ze in mijn hand(schoen) om me een teken te geven dat ze wilden dat ik bleef, sprongen tegen me op met hun voorpoten om me heen om te zorgen dat ik niet weg kon lopen, gingen al liggen voordat je überhaupt naar ze had gekeken zodat je over hun buik kon aaien… Zó veel liefde.

Man, wat hou ik van honden.

In ieder geval: na nog een uur knuffelen met alle honden (wat natuurlijk veel te kort was voor mij, het liefst had ik voor altijd gebleven) werden we teruggebracht naar Reykjavik.

Was het kort? Ja. Was het duur? Ja. Maar was het het geld waard? Méér dan waard. Ik zou het zo nog eens doen, sterker: ik zag dat je ook alleen een bezoek aan de kennel kunt brengen en misschien zou ik dát zelfs nog wel eens een keer alleen doen.

Ik ben overduidelijk bevooroordeeld wat dit soort dingen betreft, maar kijk vooral even de vlog voor een kleine impressie. Ik denk dat zelfs niet-hondenmensen dit ontzettend tof zouden vinden.

Hier vind je de bijbehorende foto’s: deel 1, deel 2. En hier vind je de bijbehorende vlog.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *