SOMS…



Hoi Opa,

Kijk je mee vanaf daar boven? Vanaf je wolkje in de hemel? Of sta je stiekem gewoon bij alles wat ik doe naast me? Hoor je wat ik tegen je zeg? Zie je wat ik doe? Ben je er bij?

Soms zou ik zo graag nog even met je praten. Al was het maar heel eventjes. Luisteren naar je verhalen, terwijl je je spelletjes zit te spelen achter je laptop. Of als je je foto’s aan mij laat zien, de foto’s die je maakte op vakantie. Speciaal voor mij. Honderden foto’s van het zelfde kleine steegje ergens in Duitsland, net zo lang tot de foto lukte.

En wat nou als ik straks een nieuwe camera koop en ik jou niet meer als proefpersoon kan gebruiken? Hoe weet ik dan of mijn camera goed is? Bij al mijn vorige camera’s waren de eerste honderd foto’s van jouw hoofd. En vreselijk dat je het vond. Maar je liet me gewoon mijn gang gaan.

Soms zou ik op vakantie nog even een berichtje naar je willen sturen. Of kijken naar de foto’s die je stuurde via iMessage, waarschijnlijk zonder dat je het zelf door had.

Weet je nog? Dat ik in Noorwegen op een boot stond en jij een selfie stuurde? En dat we daarna een heel gesprek via iMessage hadden, ondanks de slechte verbinding? En dat je daarna in paniek was omdat je geen wi-fi had en vervolgens nog 20 foto’s stuurde van de zonnebedjes op het dek bij jullie op de boot?

Soms zou ik de powerpointpresentatie mailtjes wel weer willen hebben. Die mailtjes die je altijd doorstuurde. Vooral als er natuur in te zien was. Of honden. Mailtjes met honden, en dan maakte het niet uit wat voor honden, die kwamen altijd mijn kant op. Maar ook de mailtjes met je grapjes. Zoals die ene waarin je schreef dat je mond een bouwput was, net als ons huis op google maps.

Soms zou ik de discussie wel weer aan willen gaan. “Ja maar het is een ouwe lullen boot”, zei je dan. Dat maakte mij natuurlijk helemaal niks uit. Ik wilde gewoon mee met jou en oma naar de kerstmarkten. Gewoon nog een keer op vakantie met mijn opa. En dan ging het weer over IJsland en dat ik daar niet in mijn eentje heen moest gaan. Zie je me zitten opa? Ik zit hier nu toch. Helemaal alleen.

Soms mis ik je stem. Dan doe ik net alsof je naast me zit op de bank. Met je laptop voor je neus. Spelletjes te spelen. Meestal Pearls Peril, maar soms ook Farmville. En dan praten we. Of eigenlijk praat ik meestal. Jij luistert. Dat kan ook niet anders natuurlijk. Nu je er niet meer bent.

opa

Kijk je mee vanaf daar boven? Vanaf je wolkje in de hemel? Of sta je stiekem gewoon bij alles wat ik doe naast me? Hoor je wat ik tegen je zeg? Zie je wat ik doe? Ben je er bij?

In mijn gedachten ben je er namelijk altijd.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *