GESTOLEN, GEBROKEN, GELIJMD, VERBRAND, VERDRONKEN EN WEER GEMAAKT.

05/06 Terug naar NL

De woorden bleven de afgelopen tijd een beetje uit. Ze waren er wel. In mijn hoofd. Ze deden een wedstrijdje wie er het hardste kon schreeuwen, wie er het eerst naar buiten zou komen. Vooral ’s avonds, als ik wilde gaan slapen. Maar ondanks het geschreeuw in mijn hoofd kwamen ze er niet uit. Ik wist de energie niet te vinden om ze op papier te zetten, om ze de kracht te geven die ze eigenlijk hebben. Ik durfde niet zo goed, want bij ieder woord wat ik schreef moest ik denken aan IJsland en bij iedere gedachten aan IJsland ontstond er een brok in mijn keel.

Inmiddels ben ik bijna drie weken in Nederland. Eigenlijk niet zo heel erg verwacht, want in eerste instantie zou ik helemaal niet met mijn oma en moeder mee terugvliegen, maar het was makkelijker: ze hadden een auto gehuurd en koffers bij zich voor mijn spullen, dus nu kon ik alles lekker makkelijk mee terug naar Nederland nemen. Twee uur lang ben ik aan het inpakken geweest en ik weet niet waar ik alles vandaan toverde, want toen ik hierheen vloog in augustus had ik toch echt maar 1 koffer bij me. Nu gingen we met drie stampvolle koffers weg. Vooral kleding. En boeken, want alle ‘huisspullen’, tekenspullen en andere troepjes liggen nog in mijn kamer.

Ik had verwacht dat ik wel moest huilen in het vliegtuig terug naar Nederland, maar dat gebeurde niet. Ik sliep al voor we opstegen, heb in mijn slaap blijkbaar nog een paar foto’s gemaakt ook en vervolgens waren we ineens in Nederland en moesten we het voor elkaar zien te krijgen om alle koffers in de auto te passen. Tranen kwamen pas bij het uitpakken. Van frustratie omdat ik zó veel spullen had en niet genoeg plek om het op te ruimen, van moeheid omdat drie uurtjes slaap eigenlijk gewoon veel te weinig is en van het realiseren dat mijn jaar in IJsland eigenlijk nu echt voorbij is en dat doet pijn.

Want hoe vreselijk ik het ook in de donkere winter vond, hoe weinig ik in het hele jaar heb geslapen in de winter bijna bang om niet meer wakker te worden, hoe lang het uiteindelijk licht was en daardoor mijn hele bioritme wéér op hol sloeg, hoe moe ik was, hoe veel energie het kostte om een nieuwe taal te leren, nieuwe mensen te leren kennen en altijd maar om 7 uur naast je bed te staan óók als je pas om 6 uur in slaap viel. Zo prachtig vond ik het ook: de bergen, de frisse zeelucht, het gluggavedur, de stormen die af en toe voorbij bleven razen, de mooie zomerdagen waar het warmer was dan 10 graden en je gewoon zonder jas naar buiten kon (mits er geen wind stond) om vervolgens 5 minuten later met thermokleding en winterjas de straat op te moeten omdat het weer totaal was omgeslagen, de lieve mensen om me heen, de IJslandse taal die ondanks de moeilijkheidsgraad steeds beter ging, het standaard om 7 uur naast mijn bed staan, de avonturen, de mooie plekken waar ik langs liep als ik gewoon een rondje door de stad liep, de mooie plekken waar ik ben geweest en zo kan ik nog wel een eeuwigheid doorgaan…

Ik zou willen zeggen dat IJsland het afgelopen jaar een stukje van mijn hart heeft gestolen, maar dat is niet waar. Het heeft mijn hart in 2014 al gestolen, daarna netjes teruggebracht, weer afgepakt, in tienduizenden stukken gebroken, aan elkaar gelijmd, in brand gestoken, verdronken, maar vooral weer geprobeerd te maken en vervolgens zorgvuldig terug in mijn borstkas geplaatst. En nu zit ik hier in Nederland in de tuin in een half-waterig zonnetje, wat veel te koud is om in je t-shirt buiten te zitten (terwijl het 19 graden is), die zo zeer waarschijnlijk omslaat in een enorme onweersbui (because that’s how we roll here, right?) op mijn laptop de woorden één voor één een plaatje te geven met in mijn achterhoofd de gedachte aan augustus, waarin ik nog een keer terug mag. Om de laatste dingen in te pakken, afscheid te nemen van mijn kamer, van de stad, van de mensen, van het weer én van het land.

Grootse plannen zijn al in de maak, ik wil ieder uithoekje van het land nog eens zien, alle mooie plekken die ik al minstens 2087 keer gezien heb nog een keer in me opnemen en nog 1092801 foto’s meer maken. En genieten. Vooral genieten.

En als ik dan écht terug ben in Nederland, na een jaar in IJsland, dan zorg ik gewoon dat ik minstens ieder jaar een keer terug kan. Liever nog twee keer in het jaar. Of drie keer. Of vier keer. Of tien keer. Of iedere dag, maar goed, dat zien we dan wel weer.

Ondertussen plak ik mijn muren vol met foto’s die ik het afgelopen jaar heb gemaakt, staat mijn horloge na drie weken nog steeds ingesteld op de IJslandse tijd en ben ik vooral niet van plan om dat voorlopig te veranderen.

Comments

  1. joke van Rees says

    Geweldig beschreven wijfy kan er in mee voelen dat het pijn doet om weer hier tezijn maar zo als je schrijft je kunt weer terug we zullen dit missen hoor ik heb er van genoten lieve groetjes

  2. Oma says

    Wat een mooi verhaal weer , en ja wat een mooie dingen heb je gezien.En wat een mooie dingen heb je ons laten zien toen we op bezoek bij je waren..Heb er ook van genoten .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *