EEN OVERSTROMING VAN WOORDEN.

09/03 Into the Glacier
Mijn hoofd loopt over van de woorden. Ze struikelen over elkaar terwijl ze een weg naar mijn vingers zoeken. Een weg naar het papier. Het zijn er zo veel dat ze elkaar wegduwen, over elkaar heen vallen en uiteindelijk een opstopping veroorzaken. Te veel tegelijkertijd en dus komen ze er niet uit.

Meestal als dat gebeurt dan zet ik een muziekje aan en dan komen ze er een voor een uit. Nu niet. Nu beginnen ze nog harder te dringen om een plekje op de voorste rij te bemachtigen. Om het eerst op papier gezet te worden. Ze schreeuwen naar elkaar. Steeds harder. Het ene moment wint de gletsjer het, maar het volgende moment is opa aan de beurt. En dan het mailtje. En dan de watervallen. En dan het donker. En het licht. En de regen. Sneeuw. Storm. Zon. Lente. Of toch nog winter. Dingen van honderd jaar geleden. Dingen van een kwartier geleden. Dingen van gister. Dingen van morgen. Alles tegelijk. Als een hoogspanningskabel die op knappen staat. Te veel stroom tegelijk.

Mijn vingers blokkeren en weten niet meer waar ze moeten beginnen. Het is onmogelijk om twee op elkaar aansluitende zinnen te vinden. Te maken. Een verhaal vormen is niet haalbaar. Het is te veel. Te veel tegelijkertijd. En dus komt het er niet uit.

Zelfs de woorden die ik niet kan vinden. De woorden die ik niet ken. De woorden die ik nog nooit gebruikt heb. Zelfs die willen naar buiten. Ze willen op papier maar ik krijg het niet voor elkaar.

Tien talen door elkaar. Het is heel fijn om zo veel talen te spreken. Niet als je hoofd al overloopt van de woorden. Overstroomt. Een tsunami aan verschillende talen probeert zijn weg naar buiten te vinden. Duits. Engels. Nederlands. Engels. Noors. IJslands. Deens. Duits. Nederlands. Nog meer Duits. Spaans. En zelfs Frans. Alles tegelijk.

Kortsluiting.

In mijn hoofd. Als ik mijn ogen dicht doe zie ik dingen van vijf jaar geleden, gemixt met herinneringen van gister, gemixt met dingen van duizend jaar geleden.
Een gletsjerwandeling in Duitsland met opa. Oh nee. Opa is er niet meer. Was die gletsjerwandeling dan wel echt?
Voetballen in een slaapkamer. Wie voetbalt er nou in een slaapkamer? Ik schud mijn hoofd even hard en realiseer me dat het een serie kijken was. Welke serie. Heb ik die niet al gezien? Nee nog nooit.
Koken in mijn keuken, ik doe mijn ogen dicht en ik sta ineens heel ergens anders. Mensen zitten aan tafel en wachten tot mijn eten klaar is. Ik zet een ovenschotel in de oven. Ogen open. Alles weg.
Kijken naar een waterval terwijl de tweede wereldoorlog bezig is. Een atoombom valt. En ik duik in het water. Het helderblauwe water. Helderder dan helder. Blauwer dan blauw. Wacht. Ik leefde toen helemaal nog niet.

Dingen die ik ooit las in geschiedenisboeken. Dingen die ik ooit zag in films. Dingen die mensen ooit over henzelf aan mij vertelden. Ze vullen mijn hoofd en de halve herinneringen. Een glas water gaat omver. Net gevuld. Over mijn externe harde schijf. Was dat dan dat heldere water? Was die blauwe kleur van die harde schijf dan die blauwe kleur van het water? Ik weet het niet meer.

Ik luister muziek. Zo hard mogelijk. Ik ben toch al doof. Ik schreeuw mee. Dans mee. Mensen die langslopen moeten lachen. Maakt me niet uit. Als ik niet kan schrijven dan maar zo. Afspeellijsten van vroeger. Van 10 jaar geleden. Van 5 jaar geleden. Van een half jaar geleden. Alles gaat aan. Zo veel en zo hard mogelijk. En dan is mijn hoofd stil. De harde muziek wint het van de schreeuwende woorden.

Zodra het licht uit gaat en ik probeer te slapen gaan de woorden weer schreeuwen. Ik draai en draai en ik droom weg. Een harde schreeuw en ik ben weer wakker. De woorden willen eruit. Vooruit. Nog een poging. Ik open word in alle stilte en houdt mijn handen boven het toetsenbord…

Zoals jullie kunnen lezen zijn de eerste woorden eruit gekomen, snel weer meer verhalen dus. Die twintig wordbestanden met halve verhalen in drie talen ga ik snel veranderen in twintig wordbestanden met een heel verhaal in één taal.

Oh en de externe harde schijf heeft het overleeft hoor.

Comments

  1. says

    Petje af. En diepe buiging. Je beste blog tot nu toe. En dat meen ik. ???? Nog 1 ding. Als je teveel wilt zeggen helpt soms misschien een dictafoon. Gewoon opnemen en achteraf pas ordenen ? ’t is maar een idee.

    • Linda says

      Zo’n dictafoon is misschien wel een idee inderdaad, alleen vind ik het heel lastig om mijn eigen stem terug te horen.. Hoewel dat wel steeds minder wordt nu ik ook video’s maak waarin ik praat… Misschien toch maar eens proberen 😉

      • says

        Ik ken vrijwel niemand die zijn eigen stem graag terug hoort. Dat komt simpelweg omdat als je jezelf hoort praten (met je eigen mond en je hoofd als klankkast waar je oren dan weer aan vast zitten, dat altijd anders en bekend klinkt ten op zichte van een opname apparaat.????

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *