LIFE IN ICELAND – 28 SEPTEMBER 2015 // BLOOD-SUPER-MOON

28/09 Superbloedmaan
Naast me ligt een nog dichte zak popcorn en twee flesjes mountain dew. Vanavond is het namelijk de nacht van de supermaan én de bloedmaan. Dankzij een maansverduistering zou de maan vannacht rood gaan kleuren en dat moet ik natuurlijk zien. Het liefst in combinatie met het noorderlicht, maar daar heb ik geen hoge verwachtingen van vannacht.

Het is iets over elven en ben ik in de afgelopen anderhalf uur al zeker tien keer mijn balkon op gerend om te kijken of het nog steeds niet bewolkt is. Van dat heen en weer rennen krijg je dorst en dus heb ik er al een half flesje mountain dew doorheen gewerkt. Ik probeer niet te veel mountain dew te drinken, meestal krijg ik er namelijk buikpijn van en dat kan ik vannacht niet gebruiken.

Inmiddels is de verduistering begonnen hier. Ik rende net natuurlijk vol enthousiasme naar buiten, maar eh ja.. er is eigenlijk nog niet zo veel te zien. Nu moet ik zeggen dat ik de supermaan me eigenlijk iets meer voorstel zoals de maan er toen uitzag in Stavanger. Echter was dat volgens mij helemaal niet eens een supermaan, maar in mijn herinnering is het een grote lichtbal die nog geen 100 meter van de aarde af stond. Tja. Daar valt deze ‘supermaan’ dus een beetje bij in het niet.

Een paar uur later…

Wauw. Wauw, wauw, wauw! Ik besloot rond een uur of half 2 naar het viaduct te lopen en heb daar zeker een uur gestaan. De maan verdween steeds een stukje meer, tot er niet meer dan een klein randje licht over was en op het moment dat hij rood kleurde schoot er langzaam een vallende ster voorbij. Ik was op dat moment aan het filmen en stond met mijn mond open te kijken naar de rood kleurende maan, klaar om te springen van enthousiasme, maar op het moment dat de ster voorbij schoot, schoten bij mij de tranen in mijn ogen.

Stond ik daar dus, met een camera voor mijn neus, in mijn eentje in de doodse stilte een beetje te huilen als een klein kind. Van geluk uiteraard, niet van verdriet. Want jeetje, wat was die maan mooi zeg.

Na een uur daar op het viaduct te hebben gestaan was ik inmiddels niet meer alleen, maar besloot ik naar de kerk te lopen. Ik wilde namelijk de bloedrode maan op de foto hebben mét de kerk. Zo vaak is deze gelegenheid er niet, dus je moet er natuurlijk wel gebruik van maken! We liepen de heuvel op naar de kerk, ik maakte een lading foto’s en toen sloten nog meer mensen zich bij ons aan. Ik bleef net zo lang foto’s maken tot de maan niet meer rood was.

Daarna liep ik weer terug naar het viaduct en filmde ik daar nog een half uur hoe de maan weer langzaam tevoorschijn kwam. Uiteindelijk lag ik rond 5 uur in bed. En als het blije ei wat ik natuurlijk nog steeds was, kon ik zeker het eerste uur niet slapen.. Ach ja, soms heb je van die nachten he 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *