LIFE IN ICELAND – 11 SEPTEMBER 2015 // NOORDERLICHT

Noorderlicht
Twitter sloeg op hol, er was een geomagnetische storm op komt. Over 33 minuten precies zou ie de atmosfeer binnendringen. KP index zou wel eens boven de 6 uit kunnen komen vanavond, maar in Reykjavík zou het gaan regenen. Bewolking en noorderlicht gaan niet heel erg goed samen en dus zorgde ik dat ik de stad uit kon.

Om 9 uur was ik onderweg naar het Reykjanes peninsula. Iets nadat de storm in onze atmosfeer zou binnendringen. Op het moment dat we stopten en ik het busje uitstapte zag ik het al. Ondanks dat het nog niet donker was. De zon was net onder, maar we zaten in een schemering die meer op daglicht leek, dan op de nacht. En toch was het daar. Alsof er een explosie af was gegaan. De lucht stond in vuur en vlam nog voordat ik goed en wel mijn benen op de grond had gezet.

Ik gooide mijn spullen op de grond, haalde mijn statief uit mijn tas en probeerde mijn camera erop te zetten, zonder iets van het schouwspel te missen. Lukte dus niet en na een paar minuten klooien met mijn statief en camera besloot ik even snel te kijken waarom het nu niet lukte. Ik was mijn camera ondersteboven op mijn statief aan het zetten. Oeps.

Ik liet mijn camera zijn ding doen, de instellingen waren goed, hij stond goed gefocust en dus hoefde ik er niet naar om te kijken. Hij zou voor mij de foto’s maken (ik heb een afstandsbediening, lang leve de afstandsbedieningen voor camera’s).

Ik ging in het natte gras zitten en keek naar boven, de lucht begon steeds donkerder te worden en daardoor werd het noorderlicht feller. De lucht werd groener en het licht danste boven mijn hoofd. Het kwam vanaf alle kanten aanrollen, als een rollende onweerswolk. De hele lucht werd verlicht door de natuur. Een groot groen gordijn hing boven ons hoofd en begon af en toe zelfs paars uit te slaan.

Het leek rondjes om zichzelf heen te rennen, tikkertje te spelen en op sommige momenten kwam het zo dichtbij dat je het bijna kon aanraken. Enorme groene vuurpijlen die naar beneden werden geschoten. Het licht speelde verstoppertje met de wolken en kwam dan drie keer zo heftig terug tevoorschijn. Groen, paars met af en toe zelfs rode uitschieters. Nog nooit heb ik met mijn eigen ogen het rode noorderlicht mogen zien, tot vandaag. Het licht werd steeds feller, heftiger en kwam steeds dichterbij. Rolde over ons heen, nam de sterren met zich mee en schoot dan weer de andere kant op. Als een klein kind dat achter een puppy aan rent.

Het groene gordijn werd steeds paarser, en waar eerst de hele lucht groen leek te worden, was nu de hele lucht paars met een aantal groene vlekken. Het danste en danste en draaide rondjes in spiralen naar beneden. En ik lag daar maar. In het natte gras. Naar boven te kijken. En ik kon geen woord uitbrengen. Durfde zelfs niet te ademen. Bang om de magie te verbreken. Ik probeerde de sterren achter het licht te tellen, maar het waren er te veel. Duizenden, miljoenen, miljarden sterren schitterden boven mijn hoofd en kleurden mee met het licht van het noorderlicht. Het ene moment waren ze groen, dan weer paars en af en toe zelfs rood. Af en toen schoot er een vallende ster voorbij, die leek dan door het licht te komen, maar verdween weer. De twee mooiste dingen op aarde speelden een spelletje met elkaar.

We stapten weer in het busje om een andere plek op te zoeken en net voor we instapten leken er wel 20 bommen af te gaan in de lucht. Overal rende het noorderlicht rondjes om zichzelf heen. Het rolde naar beneden, schoot weer omhoog en hield elkaars hand vast. Het schoot naar links, rechts, voren en achteren en de hele lucht was groen met paars. De rode uitschieters bleven maar komen, als golven op het strand. Uiteindelijk reden we naar het uiterste puntje van het Reykjanes peninsula en genoten nog zeker een uur van de enorme storm die weer wat was gaan liggen. De vuurtoren én het schip maakten dat de foto’s extra mooi werden en toen na een uur aan zee de storm echt voorbij was en het licht zo goed als verdwenen, realiseerde ik me pas wat ik had gezien.

Op de terugweg naar Reykjavík kwam het af en toe nog wel tevoorschijn, maar het grootste spektakel was voorbij. Mijn rug deed zeer van de kou, mijn batterijen van mijn camera waren bevroren en mijn telefoon was ook leeggelopen van de kou. Na een uurtje rijden kwamen we weer aan in Reykjavík en werd ik afgezet bij mijn kamer, daar bekeek ik meteen mijn foto’s en natuurlijk: die zijn lang niet zo mooi als hoe het er in het echt uit zag, maar geven toch stiekem wel een hele goede indruk van hoe magisch deze avond is geweest.

Hier vind je de bijbehorende foto’s: deel 1.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *