LIFE IN ICELAND – 10 OKTOBER 2015 // IMAGINE PEACE

9 oktober

Een beatles fan ben ik nooit geweest. Geef mij maar the Stones. Maar dankzij mevrouw Speetjens moet ik altijd terugdenken aan de chaotische maatschappijleer lessen als ik het nummer “Imagine” van John Lennon hoor. Aan het prachtige boek over Rome dat ik kreeg nadat zij mijn mentor was voor een jaar en aan het gekke kleine belletje waarmee ze de orde in het lokaal probeerde te bewaren. Tevergeefs meestal, maar dat doet er verder niet toe.

Imagine laat me terugdenken aan de middelbare school en aan hoe leuk dat eigenlijk was en dus stond ik afgelopen vrijdag in de vrieskou met sideways rain op een miniscuul eilandje voor de kust van Reykjavík. Op dit kleine eilandje, Viðey, staat namelijk het imagine peace tower monument. Een soort ode aan John Lennon. En aan de vrede. In een van de stenen staat namelijk het volgende gegraveerd:

I dedicate this light tower to John Lennon
my love for you is forever
Yoko Ono
October 9th 2007

Daarnaast staat er ook in zo’n 24 talen ‘imagine peace’. Ieder jaar op de verjaardag van John Lennon wordt het monument aangezet en op zijn sterfdag wordt het weer uitgezet. Genoeg feitjes voor nu.

Ik stond dus in de ijskou op dat kleine eilandje met nog zo’n 1500 anderen die ondanks de kou ook de barre overtocht naar het eiland hadden gemaakt (welgeteld 2 minuten op de ferry). Eenmaal aangekomen besloten we eerst het eiland te verkennen, waarbij het heerlijk begon te regenen. Maar ik laat me nooit kisten en ik was warm aangekleed en dus gingen we vrolijk door. Na wat foto’s met de skyline van Reykjavik besloten we naar de muziek te gaan luisteren, maar omdat er dus 1500 mensen op het eiland waren en er geen tenten of iets dergelijks waren neergezet voor alle mensen (waarvoor echt respect. IJslanders doen het gewoon met wat ze hebben en je hoort niemand klagen.) konden we het gebouwtje wat er wel stond niet in. Van buiten luisterden we naar de muziek en terwijl de rest van mijn groep probeerde naar binnen te komen, besloot ik nog verder op onderzoek uit te gaan.

Rond half 9 besloot ik alvast te kijken bij het monument en uiteindelijk ben ik blijven staan. Ik had een mooi plekje bemachtigd van waar ik hele mooie foto’s kon maken, dus ik was al meer dan tevreden. De kou en de regen die maar bleef aanhouden konden me niets meer schelen. Op het moment dat het mannenkoor van Reykjavik begon te zingen kreeg ik kippenvel. Niet van de kou overigens. Ik vond het prachtig.

De burgemeester van Reykjavik deed een kort woordje en daarna stond ik vrijwel oog in oog met Yoko Ono. Wist ik veel dat dat me zo zou raken. Haar speech, die ze ondanks de harde wind toch echt wilde houden, was prachtig (klik hier om er naar te luisteren)

Nadat Yoko Ono haar prachtige woorden had gezegd werd het donker. Imagine werd gespeeld en vervolgens gingen de lampen van de toren een voor een aan. Het kippenvel stond 4000 meter hoog op mijn armen. Zo bijzonder. Zo mooi.

Ik had niet verwacht dat het zo bijzonder zou zijn. Het was heel even alsof de hele wereld samensmolt op dat kleine eilandje. Misschien lag het ook wel aan mij. Ik heb geen idee of anderen het net zo ervoeren, maar heel even verdwenen al mijn zorgen. Heel even was de wereld een gelukkige, vredige plek. Ik moest er bijna van huilen.

Op het moment dat de lichten van de toren aan gingen werd de lucht boven de toren helemaal helder en het noorderlicht schoot zelfs nog vaag voorbij. Dat maakte het nóg bijzonderder.

Na de ceremonie liepen we een rondje om het monument en vervolgens een van de gebouwen in om mijn wens aan de wensbomen te hangen. Deze wensen worden verzameld en onder het monument begraven (als ik het goed heb begrepen). Ik deed een wens in naam/ter ere van mijn opa en hing hem aan het allermooiste takje van de boom wat ik kon vinden.

Toen we terug wilden gaan naar het vasteland zagen we de rij voor de ferry staan en besloten we nog maar even te wachten. Ik genoot van het noorderlicht wat af en toe voorbij schoot (het is echt waar: het is iedere keer anders) en besloot daarna maar in de rij te gaan staan.

Om half 11 stonden we weer op het vasteland en wilden we nog wat gaan eten. Helaas was Reykjavik Chips al dicht, dus besloten we naar een pizzatentje te gaan en nadat ik heel snel die pizza naar binnen had gewerkt was het tijd om naar mijn kamer te lopen. Gelukkig was het een wandeling van ongeveer een half uur, dus ik had genoeg tijd om na te denken.

Wat een ontzettend bijzondere sfeer. Wat een ontzettend bijzondere avond.

Hier vind je de bijbehorende foto’s: deel 1. En hier de bijbehorende vlog.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *