LIFE IN ICELAND – 09 MAART 2016 // INTO THE GLACIER

09/03 Into the Glacier

Na een extreem korte nacht (begin ik hier te vaak mee? Nou.. ja.. Het is echt zo, hihi) wordt ik om half 7 wakker. Ik heb voor de zekerheid meerdere wekkers gezet, omdat ik van te voren al wist dat ik heel weinig zou slapen. Om zeven uur gaat uiteindelijk mijn eerste wekker en dan stap ik mijn bed uit. Ik zet eerst muziek op, kleed me dan langzaam aan, werk een bak skyr naar binnen en drink een glas sinaasappelsap. Tegen de tijd dat de volgende wekker gaat ben ik al klaar om weg te gaan, maar is het dus duidelijk nog geen tijd om weg te gaan.

Ik luister nog wat naar muziek om mijn hoofd stil te krijgen en loop dan langzaam naar de busstop hier aan het einde van de straat, ik heb geen zin om te lopen en dus neem ik voor twee haltes de bus naar het busstation. Daar stap ik op een soort omgebouwde vrachtwagen. In plaats van een container zijn er zitplekken gemaakt. Een hele aparte gewaarwording. Natuurlijk was ik veel te vroeg, maar daardoor had ik wel het mooiste plekje: voorin de bus, achter de buschauffeur.

Om 9 uur reden we weg en hoewel ik dacht dat er nog wel sneeuw zou liggen, viel dat ontzettend mee. Die stormen van de afgelopen week hebben toch aardig wat sneeuw en ijs weggevaagd. Wat een verschil met een paar weken daarvoor! We rijden richting het noorden en zijn al snel door de hvalfjardargong. De tunnel die onder het Hvalfjord heen gaat. Onder de zee door, wat vrij uniek is. Zeker in IJsland: er moest zelfs een wet voor aangepast worden, want tunnels waren voor op het land. Uiteindelijk is de tunnel in 16 maanden gebouwd, terwijl ze er twee jaar voor hadden uitgetrokken. De tunnel is zo’n 6 km lang en 165 meter diep, dit is ook meteen de enige plek in IJsland waar je ‘tol’ moet betalen, 1000 ISK voor een auto.

Niet veel later zie ik de brug naar Borgarnes al en slaan we af naar rechts, richting de gletsjer. We rijden over weg 50 en vervolgens over 518 richting onze eerste stop: Hraunfossar. Deze watervallen heb ik al vaak zat gezien op foto’s, maar nog nooit in het echt. Wist ik veel dat het er zo mooi zou zijn. Ik liep de parkeerplaats af richting het pad, daar zag ik al snel dat het een ijsbaan was en dus zette ik mijn pinguïn moves in. Dat is de makkelijkste manier om op ijs te lopen en inmiddels kan ik wel zeggen: ik ben er aardig goed in geworden. Ik liep dus als een pinguïn over het pad/ijsbaan naar de watervallen en bij de eerste blik die ik erop kon werpen viel mijn mond open.

Ik ben niet snel verbaasd over een plek, maar dit had ik dus écht niet verwacht. Het water, zo felblauw, alsof een kind met kleurpotloden en vilstiften zich had uitgeleefd met de mooiste blauw die je maar kunt bedenken. De zwarte rotsen erachter en het herfstachtige landschap ertussen. Duizenden kleine watervalletjes, kleine stroompjes die door de lavarotsen naar beneden glijden. Witte slierten van water die in helderder dan helder blauw water veranderen zodra ze de rivier raken. Tussen de bomen door, tussen de bosjes, de sneeuw, de bruine platte rotsen en de lavarotsen.

Reden dat het water hier zo blauw is? De lavarotsen filteren het water van de gletsjer (het is een gletsjerriviertje) en daardoor wordt het dus zo extreem helder: je kunt hier gewoon van drinken. Bizar toch? Ik besloot het pad verder te volgen, voordat de rest van de groep die kant ook uit zou gaan en zag vrijwel meteen dat mijn pinguïn-loopje me niet zou gaan redden hier. Het pad liep naar beneden en het was ijs. Een glijbaan dus. Ik greep de touwen aan de zijkant beet en ging er maar gewoon bij zitten. Langzaam gleed ik naar beneden, met mijn handen om het touw geknepen, want no way dat ik in het water wilde eindigen, en toen kon ik weer opstaan. Ik liep verder met mijn pinguïn-loopje en kwam uit bij een volgend uitzichtpunt, wat bijna nog mooier was dan die daarvoor. Ik maakte foto’s, filmde, maakte nog meer foto’s en stond eigenlijk de hele tijd met open mond naar het prachtige blauwe water te kijken.

Toen de groep weer achter mij aan kwam liep ik verder, richting de brug over de kloof. Ik keek naar het water en het leek wel alsof ik in de Blue Lagoon beland was. Ik hou niet van de Blue Lagoon, maar ik snap nu waar ze de inspiratie vandaan hebben gehaald. Zo prachtig. Zo onwerkelijk. Maar helemaal echt.

Uiteindelijk besloot ik maar van de houten brug af te stappen toen de rest van mijn tourgroep eraan kwam, hij zag er niet extreem stevig uit namelijk. Ik liep via een ander pad terug, want ik had geen idee hoe ik die glijbaan weer omhoog had moeten klimmen en ik kwam weer uit bij de parkeerplaats, waar ik nog een klein sprintje naar het eerste uitzichtpunt van de watervallen trok. Ik wilde zo lang mogelijk kijken. Alles in me opnemen. Nooit meer vergeten.

Na nog een paar minuten naar de watervallen gestaard te hebben ben ik terug naar de bus gelopen en naar binnen gestapt. Meteen weer mijn jas en 100 lagen kleding uitgetrokken en gaan zitten. Niet veel later vertrokken we weer, nu richting Husafell waar we een lunchstop zouden hebben. In Husafell is niet zo veel te beleven, zeg maar gerust helemaal niets. Ja, die monstertrucks die er staan zijn héél erg gaaf, maar meer dan een hotel en een zwembad is er niet. Ik was dan ook snel uitgewandeld en at mijn ontbijtkoek en bakje fruit op terwijl ik wachtte om in de superjeep te stappen. Ik mocht namelijk met vier anderen de ‘special treatment’ hebben en dus in een superjeep de gletsjer op. Normaal ga je met een omgebouwde raketlanceerder, maar nu dus met de superjeep.

Even puur ter informatie: ik wilde al gewoon een superjeep tour gaan boeken ooit in IJsland, omdat ik eens in zo’n ding wilde zitten, nu heb ik het dus gratis voor elkaar gekregen. Een upgrade om het zo maar te zeggen. ZO TOF!

Nadat iedereen geluncht had in het restaurant, warm aangekleed was en klaar was voor de tocht de gletsjer op mochten wij de jeep in stappen. Eerst vertrok er zo’n monsterwagen van een raketlanceerder, daarna kwamen wij en daarna de tweede raketlanceerder. Wij reden dus in het midden.

Eerst nog een stukje over de gewone weg, waar blijkbaar een speciale vergunning voor aangevraagd moest worden, omdat die wagens zo enorm groot en zwaar zijn dat ze de weg een beetje kapot maken en daarna de gletsjer op. Wat een bizar tafereel was dat zeg.

Omdat ze deze tour natuurlijk iedere dag doen (soms twee keer per dag) is er al een soort van weg op de gletsjer. Met ‘een soort van weg’ bedoel ik een pad waar je echt in moet blijven rijden, want anders kom je vast te zitten met de wagens. Nu is dat met een jeep natuurlijk iets sneller gebeurt dan met zo’n megavrachtwagen, maar je moet hoe dan ook op het pad blijven.

De sneeuw waar we doorheen reden was bijna anderhalve meter hoog (geen grap dit) en de jeep waar wij in zaten had er dan ook wel aardig wat moeite mee: af en toe kwamen we amper vooruit omdat de sneeuw zich onder de jeep ophoopte, of net voor de jeep. Dan liet onze chauffeur (de broer van de eigenaar van de raketwagens) de banden wat leeglopen om weer makkelijker vooruit te komen, of weer wat vullen met lucht, net wat nodig was. Dat alles via een app op zijn telefoon die in contact stond met de wielen. Zó bizar!

We reden inmiddels op de gletsjer en ik denk dat het in totaal zo’n 20 minuten door de sneeuw ploeteren was voordat we bijna bovenop stonden en uit mochten stappen. De wind was enorm sterk en het gevoel om met zo’n bakbeest bovenop een gletsjer te staan onbeschrijfelijk. Wij mochten met de eerste groep mee de gletsjer in en hoewel ik het stiekem heel erg spannend vond, was dat gevoel vrijwel meteen weg toen ik binnen stond.

We kregen een korte uitleg en bonden vervolgens ijzers onder onze schoenen, om niet uit te glijden over het ijs. In de grot was de temperatuur rond het vriespunt, maar op sommige plekken ook iets warmer, waardoor er stukjes van de grot langzaam smolten en er af en toen wat waterpoeltjes te vinden waren.

Het grootste gedeelte van de ‘vloer’ bestaat dus uit ijs en sneeuw, sommige stukken van de grot zijn verlicht met led lampen, vooral blauwe, waardoor het ijs er nog mooier uit ziet. In totaal loop je zo’n 500 meter in een rondje, waar je zo’n anderhalf uur over doet. In elke ruimte kregen we informatie, zo is er een kapel, een ‘vergaderzaal’ en zijn er ruimtes waar je de scheuren in het ijs heel goed kunt zien.

Ik vond vooral de scheuren in het ijs echt mega bijzonder. Hoe ver je kon kijken en hoe ze daar omheen ‘gebouwd’ hebben, en om daar dan doorheen te lopen. Wat mij betreft net een sprookje, zo magisch om daar te lopen.

Na een rondleiding kwamen we weer bij de uitgang en nadat ook de andere groepen terug waren konden we aan de rit terug naar beneden beginnen. Dat rijden door sneeuw is nog steeds niet mijn favoriete bezigheid, maar door bij van die ervaren chauffeurs in de auto te zitten, voel ik me wel steeds ‘veiliger’ gelukkig.

We stopten weer bij Husafell om daar weer in onze omgebouwde vrachtwagen te stappen en nog voor de wagen begon te rijden was ik al in slaap gevallen. Al die indrukken waren best heftig en ik was er vreselijk moe van geworden. Niet veel later stonden we echter bij een aantal geisers en maakten we dus een korte stop.

Deildartunguhver is een aantal geisers en warmtepoeltjes vlak bij Husafell. Ze gaan redelijk hard te keer en hoewel ze niet zo de hoogte in spuiten als bijvoorbeeld Strokkur vond ik deze misschien nog wel indrukwekkender. Vlak langs een klein heuveltje loopt een stroompje en op verschillende plekken in dat stroompje én in de berg spuiten een hele lading mini geisers omhoog met een heleboel geweld. Ze gaan echt heel snel en omdat het er zo veel vlak bij elkaar zijn lijkt het wel een soort van fontein die op hol is geslagen.

Door de kou had ik het snel weer gehad en besloot ik terug de bus in te gaan, waar ik vrij snel weer in slaap viel. Het laatste stuk was ik nog even wakker, de gids zei dat ie hoopte dat ie ons een echte Ijslandse sneeuwstorm kon laten zien, hij verwachtte namelijk dat we er of net wel of net niet doorheen zouden rijden. Ik hoopte van niet en had gelukkig gelijk, maar ik zat niet echt op mijn gemak dat stuk.

Eenmaal terug in Reykjavik was het tijd om terug naar mijn kamer te gaan en nog wat te eten om vervolgens als een blok in slaap te vallen van alle bizarre indrukken van die dag.

Hier vind je de bijbehorende foto’s deel 1
Hier vind je de bijbehorende foto’s deel 2
Hier vind je de bijbehorende foto’s deel 3
Hier vind je de bijbehorende foto’s deel 4
Hier vind je de bijbehorende foto’s deel 5
Hier vind je de bijbehorende foto’s deel 6
Hier vind je de bijbehorende foto’s deel 7
Hier vind je de bijbehorende foto’s deel 8
Hier vind je de bijbehorende vlog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *