LIFE IN ICELAND – 06 MEI 2016 // DETTIFOSS

06/05 Dettifoss
Vrijdagochtend, ik werd wakker van een heleboel ‘plings’ op mijn telefoon: mijn oma was weer eens een voor een alles wat ik op twitter had gezegd aan het leuk vinden. Ik weet niet precies hoe vroeg het was, maar mijn wekker was nog niet gegaan, dus ik had nog kunnen slapen. Moet je je geluid maar uitzetten ’s nachts? Ja, nee, dat ging dus niet: ik was bang dat Saga Travel zou bellen met de mededeling dat de Dettifoss Superjeep tour niet door zou gaan.

“Waar heb je het nu weer over, Linda?” Laat ik bij het begin beginnen: Gister (donderdag) werd de weg richting Dettifoss halverwege de dag afgesloten. Terwijl ik bij Hverir rond huppelde door stoomcabines en borrelende modderpoelen stond ICESAR, het IJslandse reddingsteam, mensen terug te sturen. Het was te gevaarlijk om nog over de hoofdweg richting het oosten te rijden, laat staan over de weg naar Dettifoss. Ik heb dus de hele avond angstvallig vegasja in de gaten gehouden, dat is een website waar je op kunt zien hoe de wegen er aan toe zijn in IJsland: ligt er sneeuw, ijs, of zijn ze goed begaanbaar. De weg naar Dettifoss was knalrood, met een grote gele stip eroverheen: IMPASSABLE.

Ik verwachtte eigenlijk dat de weg ’s ochtends wel weer vrij gemaakt zou worden met sneeuwschuivers, mijn gids had hetzelfde verwacht vertelde hij toen hij me ophaalde. Armann, mijn gids, was echt geweldig. Een van de beste gidsen die ik ooit heb gehad, ondanks dat hij niet extreem veel ‘nieuwe’ dingen vertelde. Hij maakte vrijwel de hele weg een wedstrijdje van noord/zuid IJsland. Hij was natuurlijk voor noord, want dat was zo veel mooier, en ik vertegenwoordigde zuid, want Reykjavik ligt in het zuiden. Hij vond het alleen erg jammer dat mocht het ooit zo ver komen dat IJsland echt in tweeën splijt, Reykjavik bij het noordelijke gedeelte blijft hangen. Had ie ook een mooi IJslands spreekwoord voor wat vrij vertaalt zoiets was als “zelfs de mooiste plekken zitten op een of andere manier vast aan de duivel”.

In ieder geval was de weg dus nog niet vrij gemaakt toen ik werd opgehaald en eigenlijk vrijwel meteen vroeg hij of ik het heel erg zou vinden als de plannen iets aangepast zouden worden. Mocht de waterval echt onbereikbaar zijn, wat hij verwachtte aangezien ze nog nooit het gele symbooltje hadden gezien op die weg, dan zouden we misschien wel kunnen gaan ice caven. Ik vond het prima en genoot van het uitzicht dat we dus totaal niet hadden. Er was gewoon de hele weg naar Reykjahlid niets te zien, zo mistig was het. Ik denk niet eens dat het per se mist was, maar we konden er niet precies achter komen wat het wél was. Het leek een soort combinatie van hele harde wind, sneeuw, laaghangende bewolking, mist en regen.

In Reykjahlid voegden zich twee Amerikanen bij onze ‘groep’, nu waren we dus met z’n vieren, inclusief gids. We besloten dat we toch wilden proberen bij de waterval te komen en daarvoor moesten we eerst een extra stop maken: we hadden zeer waarschijnlijk sneeuwschoenen nodig om er te komen. Na een hele korte stop om sneeuwschoenen te halen reden we de weg over die gister nog was afgesloten. Hij was nu open en ondanks dat er 0 zicht was, was ie goed begaanbaar…

Tot we bij de afslag naar Dettifoss kwamen dus. De hopen sneeuw maakten het ‘niet toegankelijk’ bord bijna onzichtbaar en even twijfelde mijn gids of we het wel moesten proberen. Na overleg besloot hij het te proberen en liet hij de banden leeglopen: op lege banden is het makkelijker door de sneeuw rijden dan op volle banden. Het duurde even voordat er genoeg lucht uit was en ondertussen moest er ook nog een andere auto gewaarschuwd worden dat die NIET mocht volgen, maar uiteindelijk konden we dan onderweg. Langs het bord waar op stond dat de weg was afgesloten, over de sneeuw, door de mist.

De weg was amper te zien, zelfs de gele paaltjes langs de weg waren bijna onzichtbaar door de laaghangende bewolking en sneeuw waar we in terecht waren gekomen, maar de gids was het gewend en reed –zo leek het tenminste- moeiteloos door het ijswitte landschap. Waar ik me af en toe afvroeg of we überhaupt nog wel op de weg reden, kon de gids ons verzekeren dat we dat nog deden. Na een minuut of tien door een wit landschap rijden moesten we even stoppen om nog wat extra lucht uit de banden te laten lopen en om te kijken of we op een gravel weg reden of niet, bleek niet zo te zijn trouwens.

Nadat we weer even onderweg waren zei onze gids “HOLD ON TIGHT” en voor ik het wist reden we door bijna twee meter diepe sneeuwbergen heen, hobbelend, wiebelend, alle kanten op glijdend en uiteindelijk kwamen we tot stilstand op een weg waar de sneeuw wel verdwenen leek te zijn. Mijn hart zat ondertussen in mijn keel, ik zag het natuurlijk al weer helemaal voor me hoe we vast kwamen te zitten, of hoe we van de weg af zouden glijden. Bleek ook niet geheel ongegrond trouwens, nadat we door die berg sneeuw waren gereden zei de gids het volgende: Oke, dat was IETS meer sneeuw dan ik had verwacht. Maar goed, we waren er doorheen en stonden nu bij de laatste afslag naar Dettifoss.

Vanaf hier was het volgens mijn gids een kwestie van “kijken hoe ver we met de auto kunnen komen”, maar uiteindelijk konden we vrij gemakkelijk bij de parkeerplaats komen. Bizar eigenlijk, hoe er binnen 5 meter zo veel verschil qua sneeuw kan zijn. De mist was een heel klein beetje opgetrokken en dus bonden we heel snel onze sneeuwschoenen onder. Het duurde een paar minuten voor ik het onder de knie had hoe ik met die dingen moest lopen. Ik voelde me net een michelin mannetje, zo zag ik er waarschijnlijk ook uit. Heel veel lagen kleding, om niet onderkoeld te raken én van die gekke sneeuwschoenen waarmee je dus moet lopen als een pinguin.

We liepen vrij snel, in de hoop dat we wat van de waterval konden zien, maar toen we er eenmaal waren aangekomen (nadat de gids erachter kwam dat er een aantal paaltjes langs het pad misten en we dus een beetje verkeerd waren gelopen) kwamen we al snel tot de conclusie dat er niets te zien was. Met niets bedoel ik deze keer ook gewoon echt niets, ik kon de rand van de klif waar we op stonden niet eens zien. We hoopten dat het wat zou optrekken, maar het leek alleen maar erger te worden en uiteindelijk besloten we om terug te lopen naar de auto.

Eenmaal terug bij de jeep kwam er net een sneeuwschuiver aangereden, met daarachteraan natuurlijk een hele lading auto’s. Ik denk zeker een stuk of 10, een aantal 4×4’s, maar ook een toyota aygo. Mijn gids ging meteen op de uitgestapte avonturiers af en raadde ze af om de weg naar Dettifoss te lopen, de meesten luisterden en draaiden meteen om. Tot er een jongen in een korte broek de toyota aygo uit kwam lopen en, ik maak geen grap, begon aan de tocht naar Dettifoss. Wij besloten daarop om maar zo snel mogelijk weg te wezen daar, voor iedereen met die kleine auto’s weer zouden vertrekken en vast zou komen te zitten in de sneeuw.

De weg was redelijk begaanbaar en dus werden de banden weer opgepompt. Vrijwel de hele weg was weer vrijgemaakt en op wat nieuw gevallen sneeuw was het een stuk relaxtere rit dan de heenweg, ondanks de maximaal 5 meter zicht die we hadden. Tot we dus in plaats van 2 banen nog maar 1 baan hadden en er uit het niets een auto op ons af kwam racen (die deed denk ik een wedstrijdje met zichzelf) op die eenbaansweg en voor ik me überhaupt realiseerde dat er een auto aan kwam zaten we vast in de sneeuw. Gelukkig kwamen er daarna nog twee auto’s aan die ons voor een deel uitgraafden en konden we daarna de vijf meter diepe sneeuw uit komen. De auto die zo hard aan kwam racen? Die was verdwenen, waarschijnlijk bang dat de schade op hem verhaalt zou worden.

De rest van de weg was redelijk goed te doen, het zicht was het ene moment een stuk beter dan het moment daarna en verschilde tussen 5 meter en maximaal 50 meter. Ik werd weer afgezet in Akureyri door mijn gids en besloot om maar even bij te komen van de schrik. Echt honderdduizend complimenten voor mijn gids die zo snel reageerde hoor, ik had het niet gekund.

Ik facetimede wat met mijn moeder, liep naar de supermarkt in het winkelcentrum, at worteltaart in het vegan cafe naast mijn hotel en haalde vervolgens vegetarische indian curry bij een of ander vaag afhaaltentje in dezelfde straat. Nog nooit zo lekker gegeten op mijn hotelkamer onder genot van Orphan Black en niet veel later viel ik al in slaap.

Heel veel complimenten voor mijn gids en Saga Travel die een groot deel van het bedrag wat de tour kostte binnen een dag terug hadden gestort vanwege het slechte weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *