LIFE IN ICELAND – 07 DECEMBER 2015 // I SURVIVED HURRICANE DIDDU 2015

CVqLupuWwAAeUi9
Ik heb al dagen een soort onbestemd gevoel. Een gevoel waardoor ik me totáál niet kan concentreren (hoe handig ook, met tentamens), waardoor ik me opgejaagd voel en ja. Ik weet niet. Lusteloos misschien? Hoewel ik wel ontzettend graag dingen wíl ondernemen. Dus ik ga maar gewoon typen en ik zie wel wat eruit komt.

Afgelopen week was niet de leukste week om in Reykjavík te wonen. Eerst werden we geteisterd door een sneeuwval die groter was dan ooit tevoren, vervolgens kwam daar een snowpocalypse achteraan, waardoor het halve land plat lag en gister? Ach ja, gister kwam daar nog even een orkaan achteraan.

Een orkaan ja. Zo’n ding dat altijd enorm in het nieuws is, al dagen voor ie überhaupt aan land komt, die hele steden in –ik zeg maar wat- Amerika platlegt en een schade achterlaat van jewelste. Deze had geen naam en was niet in het nieuws.

Nu wist ik niet eens dat er in IJsland orkanen voorkwamen en eigenlijk, als ik het heel officieel neem allemaal, dan wás het eigenlijk geen orkaan. Bij een orkaan horen namelijk onweersbuien, regenbuien en die hadden we hier niet. Sterker nog, die ene keer dat ik hier de onweer heb gehoord (het was ook echt 1 knal), dat was de eerste keer in een JAAR dat het onweerde. Dus. Ja. Ze noemen het nu maar een arctic low.

Ik noem het gewoon een orkaan.

Er werd vanaf een dag van tevoren gewaarschuwd, het zou de grootste storm in 10-20 jaar zijn, niet veel later zou het de grootste storm in 25 jaar zijn en werd iedereen zo goed als verboden om na 17:00 naar buiten te gaan.
Braaf als die IJslanders zijn zag je niemand meer op straat, reden de bussen niet meer en werden alle winkels en scholen netjes gesloten.

En dan is het wachten.

Ik dacht eerlijk gezegd dat dat ding meteen om 5 uur volle kracht vooruit zou gaan, hoogstens een uur boven Reykjavík zou cirkelen en we daarna weer vrolijk verder konden gaan. Wist ik veel.

Ik had me voorbereid. Alles lag de hele dag aan de oplader, ik was nog snel even naar de supermarkt gegaan voor wat troostvoer (nee grapje, ik had trek in sinaasappelsap dus daarvoor MOEST ik echt om 3 uur nog even door de enorme wind heen. Ja. Voor sinaasappelsap mijn leven wagen. Inderdaad.), had al mijn lege flesjes gevuld met water, batterijen in de aanslag voor het geval de stroom zou uitvallen en voor de zekerheid ben ik voor 5 uur maar aan mijn eten begonnen.

Goed, zo’n waarschuwing “vanaf 5 uur niet meer naar buiten” moet je dus opvatten als “iedereen die een sukkel is en dan nog niet binnen is, geen probleem: je hebt nog minstens 2 uur voor het erger wordt”, bleek achteraf. Vanaf 7 uur ging het goed waaien. Om 8 uur nog harden en om 9 uur ging het dan ook hier in Reykjavik helemaal los.

Er stond een auto voor mijn deur die om 7 uur al zo erg bewoog dat ik ervan overtuigd was dat ie zou wegwaaien. Ik heb schoenen voorbij zien waaien , fietsen, lantaarnpalen, bushokjes (nee, niet echt, maar dat zag ik op de foto’s), boten (ook niet, maar zijn er twee gezonken) en ja. Ik heb óók mensen voorbij zien waaien. Stiekem heel grappig. En dom natuurlijk. Maar vooral grappig.

Ik zat veilig binnen en hoewel ik het om 9 uur zo eng vond worden dat ik van mijn bank naar mijn bureau ben verplaatst (niet naast het raam dus), is alles goed afgelopen.

Ondertussen heb ik iedereen op twitter goed vermaakt met mijn #storminijsland tweets geloof ik. Ik besloot dat ik de dappere taak op me moest nemen om de wereld op de hoogte te houden en eerlijk gezegd vond ik het wel een fijne afleiding. Deze tweet had het meeste succes:

hell rvk

Vervolgens was ook de naam van de orkaan bekend geworden (Diddú), was de stroom in veel delen van IJsland uitgevallen en waren vrijwel ALLE wegen in het hele land gesloten.

Om 11 uur werd het me te veel en besloot ik Suits te gaan kijken, zodat ik die verdomde wind niet meer zou horen, ik moest het volume van mijn laptop voluit zetten om het niet meer te horen. Echt. Je hebt wel eens van die fluisterende wind, maar dit was echt niet normaal. Het klonk alsof het hele gebouw ieder moment opgetild kon worden en in zee gedropt kon worden.

Of ik nog heb geslapen? Nee. Om 12 uur was de heftigste wind even weg, maar om 3 uur kwam het oog van de orkaan vlak langs Reykjavík geblazen en ik besloot maar gewoon wakker te blijven. Ik zou toch niet durven slapen met die verdomde wind.

Conclusie: ik ben niet gemaakt voor orkanen. Ik vond het doodeng. Niet dat ik bang was om dood te gaan, maar .. ja… ik was gewoon bang.

Conclusie 2: ik heb een beker nodig met daarop: I SURVIVED HURRICANE DIDDU 2015. Of een t-shirt.

p.s. Uiteindelijk was het zelfs in Nederland in ’t nieuws. Daardoor weet ik nu ook dat er in Reykjavik wind van 119 km/u (117 is windkracht 12 = orkaankracht) is gemeten, maar in ’t oosten van het land zelfs 263km/u.. dat is dus meer dan twee keer orkaankracht. Ben ik even blij dat ik in Reykjavik zit…

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *