THE COUNTDOWN – 9

COUNTDOWN
Ondertussen zijn we weer een dag verder, niet dat ik nu zoveel meer nieuws heb, maar ik had gewoon zin om wat te schrijven..

Telkens als ik buiten loop met Kylie realiseer ik me dat ik dat over twee weken niet meer kan doen, niet meer lachen om haar gekke bokkensprongen, niet meer knuffelen als ze naar me toe komt gerend voor een koekje, niet meer de wandeling door het park die we iedere dag -of het nu keihard regent of bloedheet is- maken. Ik denk dat ik dat het meest van alles ga missen. Mijn kleine, lieve Kylie. Mijn knuffelbeertje, mijn hond die zo perfect luistert. Die zo stoer doet af en toe, maar stiekem eigenlijk heel bang is. Die in elkaar gedoken op haar bedje naar mij ligt te kijken hoe ik hier zit te typen.

Het liefst zou ik haar meenemen, maar dan moet ze een maand in quarantaine en dat vind ik gewoon zielig. Daarbij kan ze denk ik ook niet zo heel goed zonder Odessa, dus dat zou dubbel zielig zijn. Maar Kylie ga ik zeker wel missen. Heel erg. En daarom maak ik nu ook zo veel foto’s en filmpjes van haar, gewoon. Zodat ik daar wat heb om naar te kijken. Want ik kan haar dan wel niet fysiek meenemen, maar in mijn hart zit ze natuurlijk wel.

En dus geniet ik nu maar extra veel en bewust van elke keer dat ze op me af komt gerend in het park als ze een koekje wil, van elke keer dat ze ’s ochtends als een idioot staat te springen en piepen als ik naar beneden kom, van elke keer dat ze even langs me loopt om een aai te krijgen, van elke keer dat ze naast me komt liggen, van elke keer dat ze een knuffel wil, van elke keer dat ze als een malle staat te springen als ik weer thuis kom en van elke keer dat we samen (en met Odessa) in het park wandelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *