WELCOME TO ICELAND – the stuggles of becoming Icelandic… #2

Set van 4 op 29-08-15 om 12.45 (compilatie)
Weten jullie nog dat ik moe was? Nou. Ik ben nu nog veel moeier.

Sinds vandaag (het is nu ik dit schrijf dinsdag 1 september) heb ik mijn eigen kamer. Of ja, ik mocht de sleutels ophalen. En dus liep ik vrolijk rond half 10 richting de Eggertsgata waar ik mijn sleutels moest halen. Eerst wat gedoe met een contract wat nog niet getekend was, maar dat lieten ze uiteindelijk voor wat het was omdat ik nog geen kennitala had. Helaas mocht ik niet meteen mijn kamer in, de persoon die voor mij in de kamer had gezeten had het namelijk niet zo netjes achtergelaten. Er waren wat kapotte kastjes en lampen en die moesten gemaakt worden voor ik erin kon.

Dus toen ik om half 11 mijn sleutels had werd me vrolijk vertelt dat ik pas om 4 uur de kamer in kon. Leuk. Ben ik gewoon een paar uur dakloos. Eigenwijs dat ik ben liep ik gewoon naar Eggertsgata 30 op zoek naar nummer 106b. Ik keek door het raam en zag dat de kamer leeg was. Ik deed de deur open en zag een grote bende in de keuken. Vervolgens deed ik de deur snel weer dicht.

Omdat ik er toch nog niet in kon besloot ik op de universiteit maar weer een poging te doen mijn tijdelijke kennitala te bemachtingen. Eenmaal bij de service desk (voor de 7e keer in een week tijd!) was mijn kennitala binnen, maar stond er dat ik iets niet had betaald. Oke. Op naar de student registration maar weer. Voor de 6e keer in een week tijd. Daar was het probleem gelukkig zo opgelost en kreeg ik meteen mijn tijdelijke kennitala én login gegevens mee. Eindelijk kan ik dus mijn rooster en boeken inzien.

Helaas hield het feest daar nog niet op… ik stond namelijk nog voor geen enkele les geregistreerd. OOK FIJN. Ik ben dus al twee dagen overal naartoe gegaan, gewoon voor de zekerheid en GELUKKIG heb ik dat gedaan. Dus samen met de mevrouw die me al 6 keer op weg had geholpen, mijn vakken kunnen kiezen. Nu heb ik eindelijk mijn echte vakken kunnen aangeven en ik denk dat ik er nog een paar extra ga doen, want ik vind het leuk en ik wil zo veel mogelijk leren hier.

Daarna liep ik met Kaia nog een keer naar mijn kamer om te kijken, de troep in de keuken was nog hetzelfde en een bed/tafel/stoel stond ook nog niet in de kamer, dus besloot ik nog maar een keer langs te gaan bij de mevrouw waar ik mijn sleutels had opgehaald. Mijn spullen zouden écht in de kamer gezet worden vandaag.

Eenmaal weer terug in mijn airbnb (ik mocht alles daar gelukkig laten staan!) kreeg ik een lift van mijn host naar mijn nieuwe kamer en toen ik daar aankwam stonden de spullen er gelukkig WEL. Helaas was het alleen een bed + matras maar zonder kussens/dekbed. En ja.. mijn uitzicht op de parkeerplaats is nou ook niet echt alles zonder gordijnen. Een beetje teleurgesteld –zeg maar gerust verdrietig- pakte ik alles uit en bedacht ik een plan.

IKEA. Dat was mijn plan, hier in Reykjavik zelf zitten alleen een paar super dure design winkels, dus dat werd ‘m niet. Voor kleine/standaard dingen kan ik naar tiger, maar gordijnen en de rest moest ik toch echt bij IKEA gaan halen. Ondertussen stonden de tranen me nader dan het lachen, maar goed. Ik stapte met tranen in mijn ogen op de bus en reed in 40 minuten naar IKEA, daar gooide ik een karretje vol met:
– 1 dekbed
– 3 kussens
– 2 koekenpannen
– 1 gewone pan
– 4 vorken, 4 lepels, 4 messen
– 1 broodmes, 2 hele scherpe messen
– onderzetters
– 4 borden
– 4 schaaltjes
– 2 bekers
– 6 glazen
– 2 x 2 gordijnen
– 2 nepplantjes
– 8 kledinghangers
– 1 bak met knijpers
– 1 pot
– 1 pollepel, spatel en opscheplepel
– 1 tas voor vieze kleding
– 1 bureaulamp
– 2 snijplanken
– 4 diepvriesbakjes
– 4 theedoeken
– 6 vaatdoekjes
– 12 schuursponsjes (want echt dat ik de keuken een grondige schoonmaakbeurt ga geven voor ik ‘m ga gebruiken)

Ik wilde eigenlijk helemaal niet al die dingen kopen, maar toen ik de staat van de keukenspullen hier in de keuken zag besloot ik gewoon alles maar te kopen en netjes voor mezelf te houden, zodat ik in ieder geval zeker weet dat ik altijd netjes en schone spullen heb om eten mee te maken. Overigens mogen jullie raden hoe veel geld ik hieraan kwijt was. Degene die het dichtst in de buurt zit krijgt een kaartje uit Reykjavik.

Eenmaal terug in Reykjavik was ik een stuk minder verdrietig. Ik ruimde mijn spullen op, hing de gordijnen op en vervolgens schreef ik dit stukje.

Het is fijn om eindelijk een eigen plekje te hebben, al heb ik geen flauw idee wat ik met al die ruimte in deze kamer moet, want het is echt een ontzettend grote kamer. Ach ja. Ik hoop alleen dat iedereen in Nederland mij kaartjes gaat sturen, zodat ik een beetje wat op mijn muren kan hangen.. Ze zijn nu wel heel wit namelijk 😉

In ieder geval kan ik nu dus een beetje gaan uitrusten en een ritme proberen te krijgen. Ik hoop alleen dat mijn enkel ook wil gaan meewerken daaraan, want ik ben alleen vandaag al 4 keer door mijn enkel gezakt. Duidelijk dat het nog niet over is dus. Maar nu met een eigen plek hoef ik in ieder geval niet meer uit een koffer te leven. Alleen moet ik nog even internet regelen hier en dan is het afwachten op mijn echte kennitala. Dan is EINDELIJK alles geregeld. Eindelijk…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *