CURRENTLY AT 52 NORTH

Goed, dit stukje schreef ik toen ik in Nederland was, ergens vorige week. Nu ben ik weer terug in IJsland. Maar ik wilde het eigenlijk toch nog even delen. Dus bij dezen.

Terwijl de herfst in Ijsland nu echt begonnen is, de weinige bomen die er staan hun rode bladeren verliezen, de bosjes en het mos langzaam goudkleuren, er af en toe ineens sneeuw op de bergtoppen aan de overkant van de baai ligt en de dagen nu toch écht een stuk korter beginnen te worden, ben ik eventjes in Nederland.

Het was een verrassing. Ik wilde even rust. Even weg. Even. Ik weet het niet precies, maar ik moest gewoon even mezelf stoppen. Stoppen met avonturen beleven. Even rust.

Niet dat ik IJsland zat ben, totaal niet. Maar het was gewoon eventjes te veel. Alle lessen op de universiteit, avonturen in het weekend, nieuwe mensen en iedere dag vijf talen door elkaar praten. Ik wilde gewoon even in bed blijven liggen. Voor een dag. Of twee. Of zeven.

Daarbij miste ik mijn lieve hondjes, mama, oma, zusjes, papa en gewoon het georganiseerde leven in Nederland. Want jeetje. Wat is IJsland eigenlijk een ongeorganiseerd zooitje zeg. Met alles.

Dus toen het ongeoganiseerde zooitje in IJsland besloot te gaan staken, boekte ik zonder er twee keer over na te denken een vliegticket naar Nederland. Vrijdag 16 oktober vloog ik om half 7 ’s ochtends naar Nederland, maar niet zonder de nodige avonturen natuurlijk.

Niemand wist dat ik naar Nederland kwam. Oke, dat is niet helemaal waar, ik had het een vriendin van mijn mama verteld, voor het geval mijn vliegtuig zou neerstorten (je weet maar nooit he), maar verder wist niemand het. Het was een verrassing.

De nacht voor mijn vlucht kon ik niet slapen en dus zat ik om half 7 met een slaaptekort van hier tot Tokio in het vliegtuig. Ik ben nog nooit zó moe geweest toen ik vrijdagavond mijn bed in ging.

De busrit naar het vliegveld verliep voorspoedig, dat was op zich niet zo’n avontuur… maar op het vliegveld bleek dat er een vrouw lag te bevallen in de gate van waar wij zouden vertrekken. Nu is het vliegveld niet zo enorm dat ze even een andere gate konden regelen en dus moesten we wachten met vertrekken tot de baby was geboren/de ambulance was gekomen. Uiteindelijk werd de luid schreeuwende mevrouw met de baby nog in haar buik meegenomen door de ambulance.. Ik vond het best wel zielig.

In het vliegtuig (ik vloog met wowair) had ik zo veel ruimte –ik paste twee keer op de stoel!!!- dat ik heel uitgebreid kon gaan zitten. Ik had een heel tentenkamp gebouwd op mijn stoel en heb heerlijk modern family gekeken, gehoopt op noorderlicht, gekeken naar de zonsopkomst en naar beneden uit het raam gestaard.. hopend dat we niet naar beneden zouden storten. Ik heb echt geen vliegangst hoor. Echt niet. Maar ik was blij toen we weer op de grond stonden.

Op Schiphol landden we aan de andere kant van Nederland en dus duurde het een half uur voor ik het vliegtuig uit kon. Maar goed, mooi stukje Nederland meegepakt 😉

Vervolgens moest ik een treinkaartje kopen naar Vlaardingen Oost vanaf Schiphol. Ik had geen OV bij me (die ligt ergens in Nederland…) en ik heb AL-TIJD ruzie met de kaartjesautomaten. Ik had geen losgeld –ja, IJslandse kronen, maar daar kan je in Nederland blijkbaar niets mee- en mijn pinpas deed het niet. Uit een laatste poging met mijn creditcard bleek dat ik daarvoor extra moest betalen en dus heb ik maar geen kaartje gekocht.

Ik stapte in de trein en had mijn verhaal al klaar voor de conducteurs: ik zou gewoon een lading IJslandse woorden ertegenaan gooien mochten ze komen controleren. Maar in Vlaardingen was ik nog niet gecontroleerd en dus rolde ik zo de trein uit.

Op het station in Vlaardingen aangekomen zag ik een snapchat van mijn zusje dat ze onderweg was naar DEN HAAG. OF ALL PLACES. Kwam ik dus net vandaan met de trein en ik had geen huissleutel. Ik was ondertussen aan het bidden dat de buren thuis zouden zijn, dan zou ik in ieder geval naar binnen kunnen.

En THANK GOD kwamen de buren net aanrijden toen ik de straat in kwam lopen en kon ik dus gewoon naar binnen. Ook al was er niemand thuis. Want ja: niemand wist dat ik kwam.

Eenmaal binnen werden mijn allerliefste honden helemaal gek. Vooral Odessa. Die heeft een UUR bovenop me gezeten met het gelukkigste koppie wat ik ooit heb gezien, ze kijkt ALTIJD chagrijnig, maar jeetje: wat was die blij! Kylie vond de reactie van Odessa eng en bleef na een paar keer ertussen proberen te komen op een afstandje kijken, maar uiteindelijk hebben we heerlijk geknuffeld.

Toen was het wachten tot de rest thuis kwam. Zusje 1 bleek op vakantie te zijn (hoorde ik de dag daarvoor), maar mijn mama kwam twee uur later dan toch eindelijk thuis. Gevolgd door zusje 2. En mijn nichtje en die vriendin van mijn moeder die dus wist dat ik kwam. En toen kon ik mijn vader en oma ook verrassen. De reacties zijn goud waard en staan op film, dus als ik zin heb om de video te bewerken dan komt ie natuurlijk inclusief reacties online 😉

’s Avonds aten we bij mijn favoriete restaurant: la cubanita en at ik minder dan normaal: mijn ogen vielen bijna dicht en eenmaal thuis wilde ik toch nog even op de bank zitten. Gewoon. Omdat ik op mijn plekje wilde zitten. Daar vielen mijn ogen ook dicht en uiteindelijk besloot ik om maar naar bed te gaan. Mijn bed. En JEZUS. Wat ligt mijn bed heerlijk. (Niet dat mijn bed in IJsland nou zo kut ligt, vond ‘m juist ontzettend lekker zacht, maar die is wel heel erg zacht vergeleken met mijn bed hier. En dat verklaart toch ook eigenlijk wel de rugpijn die ik de afgelopen tijd telkens een beetje had)

En nu ben ik dus in Nederland.

Eigenlijk zou ik afgelopen woensdag terugvliegen, maar toen ik maandag bij de dokter kwam (want ik had oorpijn) bleek dat ik oorontsteking had. Dacht ik al wel. Maar dan mag je dus niet vliegen. En dus moest ik mijn vlucht terug verplaatsen. Nu blijf ik tot volgende week. En dan ben ik weer terug in IJsland.

En dan ben ik weer klaar voor nieuwe avonturen. Nieuwe dagen vol vreemde talen en het hele ongeorganiseerde zooitje wat zich IJsland noemt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *